# บทที่ 46 รอยยิ้มเบิกบาน
ภายใต้สายตาจับจ้องของกองทัพใหญ่ ไม่มีใครกล้าไม่เชื่อฟัง!
คนทุ่งหญ้ามีผม คนฮั่นมีผม พวกเจี้ยนหนูมีผมแค่กระจุกเดียว
ดังนั้น ถอดหมวกออก ดูแค่ผมก็รู้ว่าเป็นใคร!
แต่ดูแค่ผมยังไม่พอ บางคนไม่มีผม!
ซูหวายจิ่นเดินมาจากที่ไกลพร้อมรอยยิ้ม พวกเสมียนบัญชีก็โล่งใจ เดินตามซูหวายจิ่นไปด้วยกัน
พอเสมียนบัญชีขยับ พวกนักเลงรับจ้างก็ขยับตาม!
นักเลงไม่รู้ว่าซูหวายจิ่นคือ "นายใหญ่" ของพวกเขา!
พวกเขาคิดมาตลอดว่าพวกเสมียนบัญชีคือเถ้าแก่ของตน
พอเถ้าแก่ขยับ พวกเขาก็ขยับตาม ภายใต้สายตาจับจ้องของกองทัพใหญ่ พวกที่เคยดื้อรั้นหัวแข็ง...
บนใบหน้าพวกเขากลับมีแววใจดีราวกับไร้พิษภัย!
อาจเป็นเพราะดาบใหญ่ที่เอวกับทวนยาวที่หลังมันโอ้อวดเกินไป...
พวกเขาจึงเก็บงำอย่างขัดเขิน แล้วโชว์มือเปล่าออกมา เพื่อแสดงว่าตัวเองเป็นคนดี!
"พี่ลิ่ง!"
"พี่จิ่นลำบากแล้ว!"
ซูหวายจิ่นยิ้ม ล้วงหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากอ้อมอก ในหนังสือไม่ได้เขียนอะไร มีแต่ชื่อเต็มไปหมด
หลิวโจวเห็นดังนั้นก็เดินออกจากฝูงชน กระซิบสั่งคนข้างหลัง
คนที่เมื่อครู่จงใจโชว์มือเปล่าดีใจใหญ่ เอามือกลับมาแตะด้ามดาบ เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง!
ชั่วขณะนี้พวกเขารู้สึกว่าเลือกนายถูกคนแล้ว!
การคัดกรองฝูงชนเริ่มขึ้น พวกเจี้ยนหนูถูกคัดออกมา พวกหมาสองตัวที่เดินร่วมกับเจี้ยนหนูก็ถูกคัดออกมาด้วย
มีทั้งเจี้ยนหนู คนทุ่งหญ้า แล้วก็คนฮั่น!
"ท่านเหวิน?"
เหวินลิ่วจื่อขยับหมวกที่เอียงเล็กน้อย วิ่งออกจากแถว
คนที่เคยบอกว่าเมืองกุยฮวาคือที่ไกลที่สุดที่เคยไป บัดนี้ทลายขีดจำกัดอีกครั้ง วิ่งไปถึงเหลียวตง!
"พี่ลิ่งสั่งมาเถิด!"
"เลือกศิษย์สักสองสามคนที่นี่ ไม่ถามอายุ สนแค่ว่ามือนิ่งพอหรือไม่ คนที่พี่จิ่นคัดออกมาพวกนี้ พวกเจ้าทำตามใจได้เลย ไม่ใช่พวกเรา!"
เหวินลิ่วจื่อดีใจใหญ่ เลียริมฝีปาก หึๆ หัวเราะ
คำว่าตามใจนี่ดีเหลือเกิน เขาชอบก็คือตามใจ
อยู่ฉางอานตามใจไม่ได้ แม้แต่กับนักโทษก็เถอะ สุดท้ายก็คนพวกเดียวกัน!
ตอนนี้ดีแล้ว เขาอยากทำเทียนมนุษย์มานานแล้ว!
รูปลักษณ์ภายนอก บวกรายชื่อที่ซูหวายจิ่นรวบรวมไว้ ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม คนพวกนี้ถูกคัดออกมาจนหมด