# บทที่ 15 หลูเซี่ยงเซิงก็มาด้วย
“หลูเซี่ยงเซิง เจ้าจะไปไหน?”
หลูเซี่ยงเซิงชำเลืองมองภรรยาที่อยู่ไกลๆ แล้วกวาดตามองเพื่อนร่วมงานที่ล้อมเข้ามา จากนั้นประสานมือคำนับทุกคน พูดอย่างจริงจังว่า:
“ข้าไปช่วยอวี๋ลิ่ง!”
“นี่เจ้ากำลังเล่นเป็นเด็กหรือ!”
หลูเซี่ยงเซิงได้ยินก็หัวเราะลั่น
“ท่านชวี ถึงจะเล่นเป็นเด็ก ข้าหลูเซี่ยงเซิงก็ต้องไป ศึกนี้ข้ารอมาห้าปีเต็ม ข้าฝึกทหารมาสามปี จะใช่การเล่นเด็กหรือไม่ ลองดูก็รู้แล้ว?”
ขุนนางแห่งต้าถงอาลัยไม่อยากให้หลูเซี่ยงเซิงไป!
หลูเซี่ยงเซิงดีเกินไป พอมาถึงต้าถงเป็นขุนนางก็เริ่มฝึกทหารทันที
จากห้าคน สิบคน มาจนถึงตอนนี้หนึ่งพันคน ตั้งแต่เขาเริ่มฝึกทหาร โจรก็ลดน้อยลง!
ก่อนหน้านี้นิกายไปเหลียนเจี้ยวก่อกบฏกันเป็นกลุ่มใหญ่ ถึงขั้นกล้าบุกโจมตีอำเภอ!
ตอนนี้พวกมันก็ได้แต่ย่องก่อความวุ่นวายเงียบๆ ได้แต่สร้างความปั่นป่วนเล็กๆ น้อยๆ
การรวมตัวเป็นกลุ่มก้อนไม่ปรากฏอีกเลย นี่ล้วนเป็นผลงานของหลูเซี่ยงเซิง!
โจรตั้งฉายาให้เขาว่า “หลูเหยียนอ๋อง”!
ถึงกับเรียกหลูเซี่ยงเซิงว่าเหยี่ยนอ๋อง ก็รู้ได้ว่าพวกมันกลัวแค่ไหน
บัดนี้หลูเซี่ยงเซิงจะไป จะไปช่วยอวี๋ลิ่ง ผู้คนล้วนอาลัย อาลัยจริงๆ!
หลูเซี่ยงเซิงพลิกตัวขึ้นม้า!
ดาบใหญ่ถือมั่นในมือ หลูเซี่ยงเซิงอดไม่ได้ที่จะหันกลับไป มองหน้าไม่งามจนดูไม่ได้ใบหน้านั้นในฝูงชนแล้วผงกศีรษะเบาๆ ให้ ท่านจางในฝูงชนก็ผงกศีรษะตอบ!
นี่คือการฝากฝัง!
หลูเซี่ยงเซิงไปแล้ว เขาพาทหารที่ตนฝึกไว้หนึ่งพันคนไปแล้ว
ครั้งนี้ โอกาสอันดีเช่นนี้ หลูเซี่ยงเซิงรู้สึกว่าตนพลาดไม่ได้จริงๆ
หลินตันเข่อหานมาแล้ว ตั้งค่ายอยู่ห่างออกไปห้าสิบลี้!
หน่วยสอดแนมรายงานกลับมา ในหุบเขาห้าสิบลี้จากที่นี่ เต็นท์บดบังฟ้าปกคลุมตะวัน อลังการต่อเนื่องหลายลี้
ท่ามกลางดวงดาราล้อมรอบ กระโจมใหญ่หรูหราหลังหนึ่งตั้งอยู่ตรงใจกลางที่สุด
ท่านโต้วพาคนไปส่งเสบียงทหารที่ “อำเภอจางเป่ยเก่า”!
อำเภอจางเป่ยในปีหงอู่ที่สามสิบขึ้นกับซิงเหอโส่วยวี่เชียนหู้
ปีหย่งเล่อที่ยี่สิบถูกมองโกลตีแตก จากนั้นย้ายไปเซวียนฮว่า อำเภอจางเป่ยเดิมก็กลายเป็นเขตอิทธิพลของทุ่งหญ้า