บทที่ 1 บริษัทปริศนา
“ฟู่~~~”
ควันบุหรี่หนาทึบถูกพ่นออกมา ลอยคลุ้งเหนือหน้าจอสมัครงาน
[สวัสดีครับ ตำแหน่งงานไม่ตรงกับคุณสมบัติเท่าไรนัก ยังไม่พิจารณาในขณะนี้ ขอบคุณครับ!]
ซูจิ้นมีแววตากระวนกระวายเล็กน้อย ปิดหน้าต่างป๊อปอัปลงอย่างไร้อารมณ์
กำลังจะหาบริษัทต่อไป แต่มือที่วางโทรศัพท์ก็สั่นสะเทือน เขาจึงหันไปหยิบขึ้นมารับสาย
“ฮัลโหล? เสี่ยวซูเหรอ?”
เมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าที่คุ้นเคย ใบหน้าของซูจิ้นก็แฝงรอยยิ้มเย้ยหยัน “เฒ่าหลี่? นี่คิดถึงฉัน หรือว่าบริษัทไม่มีฉัน งานก็เดินไม่ได้?”
“แกมีท่าทียังไง?! ให้แกไปเจรจากับลูกค้า แกกลับไปต่อยลูกค้า ฉันไล่แกออกไม่สมควรแล้วหรือไง?!” เสียงของเฒ่าหลี่แฝงความโกรธ “ท่านหวังก็แค่เล่นสนุกกับเสี่ยวจิ้งหลังดื่มเหล้า แค่ลงไม้ลงมือมากหน่อย ไม่ถึงขั้นคุกคามอะไร ต้องให้แกเล่นบทฮีโร่ช่วยสาวด้วยหรือ?”
“แกอายุเท่าไหร่แล้ว ยังคิดว่าโลกนี้ตอบแทนคนดีหรือไง! ท่านหวังนั่นฉันเองยังไม่อยากยุ่ง แกรู้ไหมว่าเขามีอำนาจแค่ไหน?!”
“เขาขึ้นเครื่องบินได้ แบตคงไม่เกินสามหมื่นมิลลิแอมป์มั้ง”
“แก... อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!” เสียงในโทรศัพท์ของเฒ่าหลี่ติดขัดกึก หายใจเข้าลึก “คืนนี้ฉันอุตส่าห์นัดท่านหวังออกมาได้ ตอนนี้เขาเรียกให้แกมาขอโทษต่อหน้า ถ้าแกขอโทษ ทุกอย่างก็คุยกันง่าย ฉันก็อาจให้โอกาสแกอีกครั้ง แกรู้ไหม ฉันน่ะชมแกมากที่สุดมาตลอด...”
ติ๊ง!
หลอดไฟเหนือหัววาบขึ้นฉับพลัน ซูจิ้นหรี่ตามองเพดาน
เมื่อก้มลงมาจ้องหน้าจอคอมอีกครั้ง หน้าต่างป๊อปอัปประหลาดก็ปรากฏขึ้น
【ระบบแนะนำ: จากการคัดกรอง คุณสมบัติของคุณตรงกับตำแหน่ง “การบริหารความเสี่ยงพิเศษ” ของบริษัทเรา ต้องการยื่นประวัติโดยละเอียดทันทีหรือไม่? ใช่/ไม่】
นึกว่าเป็นโฆษณาขยะ ซูจิ้นจึงตั้งใจจะกดปิดหน้าต่าง แต่เสียงพร่ำของเฒ่าหลี่ดังไม่หยุด มือจึงค้างไว้แล้วหลุดหัวเราะเยาะ
“เฒ่าหลี่ บริษัทที่เชิญผมมีเยอะแยะ คุณคิดว่าผมขาดงานที่คุณให้?” พูดจบก็กดเมาส์ เลือกยืนยันส่ง ๆ
“ฉันรู้ว่าแกมีดี แต่อย่าปากแข็งไปหน่อยเลย หลายปีมานี้แกมีรายได้ไม่น้อย แกเป็นพวกใช้เงินเดือนชนเดือน ฉันว่า... แกเองก็คงไม่อยากเสียงานนี้ไปใช่ไหม?”
ซูจิ้นพ่นควันบุหรี่พลางเงียบไปครู่หนึ่ง “เฮอะ คราวนี้ผมยอมรับความผิด ท่านหวังอยู่ข้าง ๆ พวกคุณใช่ไหม? ขอโทษก็ได้ แต่เราตกลงกันก่อน ผมก้มหัวยอมรับผิด พรุ่งนี้ต้องให้ผมกลับบริษัท สวัสดิการเหมือนเดิม”
“เดี๋ยวฉันเรียกท่านหวังมา ถ้าแกทำให้เขาพอใจได้ ฉันจะให้แกกลับบริษัททันที หลังจากนั้นแกต้องไปขอโทษเขาต่อหน้าอีกครั้ง เจอกันแล้วยิ้ม ๆ ลืมเรื่องเก่า ๆ ไป บางทีงานนี้อาจให้แกดูแลต่อ” เสียงของเฒ่าหลี่ที่เต็มไปด้วยความเร่งร้อน ดังมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าข้างหูของซูจิ้น
ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าอีกฝ่ายเปิดลำโพง
รอสักพัก ก็มีเสียงผู้ชายอีกคนดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์
“ฮัลโหล..?”
“ฮัลโหลอะไรของแก ฉันเป็นพ่อแก”
ทิ้งคำพูดเบา ๆ ลงไป ซูจิ้นก็ตัดสายทันที แล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้
จิตใจฟุ้งซ่านพลางหางานดูต่อ
อารมณ์ชั่ววูบทำดี แต่กลับโดนหักหลัง สุดท้ายงานก็หลุด... เจอเรื่องแบบนี้มันน่าขยะแขยงจริง ๆ
แต่ก็ไม่มีอะไรให้เสียใจ อยู่ในสังคมมาหลายปี คนเราก็ต้องชดใช้ให้กับการกระทำของตัวเอง แม้จะเป็นเรื่องดีก็ตาม
อย่างน้อยใจเราก็สบาย ยังนับถือตัวเองได้อยู่ สำคัญกว่าเงิน และด้วยความสามารถของตัวเองก็ใช่ว่าจะหางานยาก
ประกาศรับสมัครงานมากมายผ่านไปต่อหน้าต่อตา
กำลังจะเปิดหน้าถัดไป จู่ ๆ ประตูหลังก็ถูกเคาะ
เคาะสองที แล้วเสียงก็หายไป
“ใครนะ!”
ซูจิ้นตะโกนไปทางประตู แล้วลุกเดินไปที่ประตู
เปิดประตู... ค่อย ๆ ก้มลงมองที่พื้น
มีพัสดุวางอยู่ที่พื้นแล้ว
เก็บพัสดุขึ้นมา ซูจิ้นเดินกลับเข้าห้อง ในใจอดครุ่นคิดไม่ได้
ดูเหมือนตัวเองไม่ได้ซื้ออะไรเลย แถมนี่ก็เกือบสองทุ่มแล้ว มาส่งพัสดุอะไรตอนนี้?
เมื่อเห็นว่าที่อยู่ผู้รับบนพัสดุเขียนถูกต้อง ซูจิ้นก็ไม่ติดใจอะไร คิดว่าเป็นทิชชูที่สั่งซื้อด้วยคูปองหนึ่งสตางค์จากแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซมือ
ใช้กรรไกรเปิดพัสดุ สิ่งที่เห็นคือกระดาษ A4 ที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือเล็ก ๆ
ปัดกระดาษทิ้งข้างหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ข้างใต้เผยให้เห็นกระเป๋าเอกสารหนังสีดำเนี้ยบหรูกับหน้ากากใสหนึ่งอัน
“หืม?”
ซูจิ้นงุนงง
ทำงานมาหลายปี ผ่านตากระเป๋าเอกสารมามาก แต่ใบนี้ต้องไม่ถูกแน่
สไตล์เรียบง่ายหรู มีคุณภาพเหนือชั้นที่อธิบายไม่ได้ ทำเอาต้องใจจริง ๆ
แต่ใครกันที่ส่งกระเป๋าเอกสารแบบนี้ให้? แถมหน้ากากนี่หมายความว่าอะไร?
เปี่ยมด้วยความสงสัย ซูจิ้นหยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นมาตรวจสอบ
มือเพิ่งสอดเข้าไปที่ขอบก็สัมผัสถึงความเย็นของโลหะ รู้สึกเหมือนเป็นด้ามจับ
เมื่อเห็นรูปร่างเต็มของสิ่งนั้น คิ้วของซูจิ้นก็อดกระตุกขึ้นไม่ได้
ปืน? ปืนพกสีเงินวาวทั้งกระบอก หรูหราสง่า
ลองยกขึ้นก็รู้สึกว่าหนักมือ
โธ่ ซื้อกระเป๋าแถมไฟแช็กระดับสูง?
ซูจิ้นไม่ได้คิดอะไร กดไกปืนทันที
‘ปัง!’
เสียงปืนดัง ปากกระบอกพ่นเปลวไฟออกมา
กระสุนพุ่งทะแยงเข้าไปในเพดาน
ควันสีฟ้าที่ปากกระบอกลอยขึ้นกรุ่น ๆ...
“นี่มัน..!”
ภาพที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ซูจิ้นหดหัวด้วยความตกใจ สมองว่างเปล่า
ปืน... มันคือปืนจริง!?
ซูจิ้นค่อย ๆ เหลียวคอมอง จ้องปืนสีเงินในมือไม่ละสายตา
หายใจหอบสั่นสองครั้ง ก่อนจะได้สติ กระโจนตัวเดียวไปที่เตียง รีบดึงม่านปิด ยัดปืนซุกไว้ใต้ฟูก
แล้วถอยออกมาหลายก้าว ความหวาดกลัวภายในใจถึงค่อยบรรเทาลงเล็กน้อย
ความรู้สึกงุนงงและหวาดหวั่นรุนแรงถาโถมเข้าใส่ในใจ
มาเฟีย? ส่งผิดคน? ส่งให้ผู้เช่าคนก่อน?
ไม่น่าใช่ ที่อยู่ผู้รับและเบอร์โทรบนพัสดุก็เป็นของตัวเอง จะส่งผิดได้ไง
ถึงจะใจกล้า แต่ในสังคมปกติสุข อาวุธปืนนี่มันเป็นเรื่องใหญ่หลวง แถมยังเป็นไปได้ที่เขาเข้าไปพัวพันกับเรื่องวุ่นวายอะไรบางอย่างโดยไม่ตั้งใจ
หันกลับไปมองพัสดุ ซูจิ้นจ้องเขม็ง
กระโจนทีเดียวไปที่โต๊ะ รีบหยิบ “กระดาษขยะ” ที่เขาเข้าใจผิดว่าเป็นใบปลิวให้รีวิวเพื่อเงินคืนขึ้นมา
สายตาที่ร้อนรนกวาดอ่านข้อความบนกระดาษ เมื่อเห็นเนื้อหาแต่ละบรรทัด ถึงกับรู้สึกเหมือนไฟช็อตไปทั้งตัว!
【ขอแสดงความยินดี ประวัติที่คุณส่งได้รับการรับและตรวจสอบผ่านโดยบริษัทเราแล้ว อุปกรณ์สำนักงานเบื้องต้นได้จัดส่งให้แล้ว กำลังจะเริ่มการประเมินผลฝึกงานให้คุณ】
【อีกสองชั่วโมงจะส่งตัวไปยังโลกที่กำลังจะสูญสิ้น โปรดติดต่อและปกป้องลูกค้าอย่างปลอดภัยผ่านช่วงต้นของวันสิ้นโลกให้ลุล่วง เมื่อลูกค้ามีความสามารถในการใช้ชีวิตอิสระในโลกหลังหายนะแล้ว ภารกิจจะสิ้นสุด บริษัทจะดึงตัวคุณกลับ】
【ระหว่างภารกิจ บริษัทจะให้ความช่วยเหลือพื้นฐานที่จำเป็น ซึ่งรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง การแปลภาษา การแลกเปลี่ยนสกุลเงิน การระบุตัวตน... โปรดอย่าเปิดเผยข้อมูลใด ๆ ของบริษัทต่อภายนอก และพยายามใช้ศักยภาพอย่างเต็มที่】
【ภารกิจสำเร็จ จะบรรจุเป็นพนักงานประจำและเปิดสิทธิ์บริษัทเพิ่มเติม】
【ภารกิจล้มเหลว ปล่อยให้ตายเอาดาบหน้า】
อ่านถึงตรงนี้ ด้านบนของใบแจ้งมีเส้นไฟสีแดงผุดขึ้นมา แต่ไม่มีเปลวไฟ ไม่มีควันใด ๆ แม้แต่ไม่รู้สึกร้อน
กระดาษแจ้งกำลังลุกไหม้ตั้งแต่บนลงล่างอย่างประหลาด ไร้แม้เถ้าถ่าน
ไหม้ไปกว่าครึ่ง ซูจิ้นปล่อยมือให้กระดาษใบนั้นร่วงหล่นลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง
ภายใต้แววตาที่หวาดผวา เส้นไฟก็เผาผลาญจนถึงบรรทัดสุดท้ายด้านล่าง... บริษัท ทีเต้าเจ๋อร์เริ่น อิ้นฟินิตี้
----
(ขอบคุณนักอ่านเก่าทุกท่านที่คอยสนับสนุน ให้ทุกคนรอนานแล้ว หวังว่าหนังสือเล่มนี้จะถูกใจพวกคุณ! หนังสือเล่มนี้เป็นผลงานเดี่ยวเล่มที่สาม โลกทัศน์ใหม่หมด ไม่เกี่ยวข้องกับสองเล่มก่อน เล่นมุกตามสบาย แต่อย่าถือเป็นจริงจัง)