หวังเยี่ยนหิ้วหูเย่ไคกลับมายังลานบ้านตระกูลจาง
หวังเยี่ยนตวาดด้วยความโกรธ “คุกเข่าลง!”
เย่ไคยืนกรานไม่ยอมขยับ
“ใครก็ได้ เอาแส้ของข้ามา!”
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งถือแส้วิ่งเข้ามา หวังเยี่ยนคว้าแส้ไป แล้วฟาดลงบนแผ่นหลังของเย่ไคทันที
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
เสียงแส้ฟาดดังแหวกอากาศก้องไปทั่วลานบ้าน
หวังเยี่ยนฟาดไปด่าไป “ข้าบอกให้เจ้าไปช่วยทำงานบ้านให้นังเด็กนั่นหรือไง ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
“ข้าเลี้ยงดูเจ้าอยู่ทุกวัน ทั้งหาอาหารให้กิน หาเสื้อผ้าให้ใส่ แต่เจ้ายังไปช่วยทำงานบ้านให้คนอื่นอีก ไอ้คนเนรคุณ!”
“ครืน!” เสียงฟ้าร้องดังสนั่น
เม็ดฝนใหญ่เท่าเมล็ดถั่วกระหน่ำลงมา
หวังเยี่ยนรีบวิ่งไปหลบใต้ระเบียง แล้วตะโกนใส่เย่ไค “ไอ้ทึ่ม ยอมรับผิดหรือยัง?”
เย่ไคยืนนิ่งอยู่กลางสายฝน ทำราวกับไม่ได้ยินคำพูดของหวังเยี่ยน
“ยังไม่ยอมรับผิดอีกหรือ อยากโดนฝนสาดจนตายหรือไง!”
ลมกระโชกแรงพัดหอบละอองฝนใส่หวังเยี่ยน นางรีบหลบเข้าไปในบ้าน
“ครืน!” เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้ง!
สายฟ้าสีทองเส้นหนึ่งพุ่งเข้าไประหว่างคิ้วของเย่ไค
เงาของนักพรตเคราขาวปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเย่ไค
นักพรตเฒ่าผู้นี้ก็คือคนที่มอบตำราให้เย่ไคเมื่อ 13 ปีก่อน!
เมื่อเทียบกับเมื่อ 13 ปีก่อน นักพรตเฒ่าแทบไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย
ผมขาวแต่ใบหน้าอ่อนเยาว์ รอยยิ้มเปี่ยมเมตตา
หากไม่เห็นเคราขาวยาวเฟื้อยของเขา คงนึกว่าเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง
นักพรตเคราขาวพลันหัวเราะเสียงกังวาน เสียงนั้นดังก้องราวระฆังใหญ่ สะท้อนไปทั่วห้วงความคิดของเย่ไค
“เย่ไค จงฟังคำสั่ง!”
เสียงของนักพรตก้องกังวานจนแทบสะเทือนแก้วหู ราวกับคนทั้งโลกจะได้ยินคำพูดของเขา
เย่ไคสะท้านไปทั้งร่าง รีบรวบรวมสมาธิตั้งใจฟังสิ่งที่นักพรตจะกล่าวต่อ
“ข้าคือเซียนน้ำเต้าแห่งสวรรค์ หลังจากแยกจากกันคราวก่อน เจ้ายังฝึกวิชาอย่างไม่ย่อทนานกว่าสิบปี ทั้งไม่เคยหยุดพัก นับว่าหาได้ยากยิ่ง!”
“ข้าเห็นว่าเจ้ามีจิตใจแน่วแน่ จึงมาช่วยเปิดเส้นลมปราณตูและเริ่นให้เจ้าโดยเฉพาะ ทั้งถ่ายทอดดรรชนีสุริยันและวิชาทะยานเมฆาให้เจ้า”
เซียนน้ำเต้าค่อย ๆ ยื่นนิ้วออกมานิ้วหนึ่ง ชี้ตรงไปยังเย่ไค
ปราณแท้อันเข้มข้นมหาศาลพวยพุ่งออกจากปลายนิ้วของเซียนน้ำเต้า ดุจคลื่นคลั่งโถมทะลักเข้าสู่ร่างของเย่ไค
ปราณแท้สายนี้แล่นพล่านไปตามเส้นลมปราณของเย่ไค จุดใดที่ผ่าน เส้นลมปราณซึ่งเคยอุดตันก็ถูกทะลวงออก อุปสรรคทั้งหลายพังทลายลงอย่างง่ายดาย
ในที่สุด เส้นลมปราณตูและเริ่นของเขาก็เปิดออกสำเร็จ
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ เซียนน้ำเต้าก็ดึงนิ้วกลับ ถอนหายใจแผ่วเบา ในเสียงถอนหายใจนั้นคล้ายแฝงความรู้สึกและความอับจนใจไว้อย่างลึกล้ำ
เย่ไครีบถาม “อาจารย์ เหตุใดท่านจึงถอนหายใจ? หรือเห็นว่าศิษย์โง่เขลา ไร้แววจะสั่งสอน?”
เซียนน้ำเต้าโบกมือ “ไม่ใช่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
เย่ไคยิ่งสงสัย จึงถามต่อ “ถ้าอย่างนั้นอาจารย์ถอนหายใจด้วยเรื่องใด? หากมีเรื่องกลัดกลุ้ม ศิษย์อาจช่วยแบ่งเบาภาระให้ท่านได้”
เซียนน้ำเต้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวช้า ๆ
“เมื่อ 13 ปีก่อน อาจารย์เดินทางมาถึงที่นี่ระหว่างท่องยุทธภพ และพบกับเซียนธิดาสายรุ้งซึ่งกำลังฝึกตนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ อาจารย์ตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบ จึงเริ่มตามจีบนางอย่างเอาจริงเอาจัง”
เย่ไคเบิกตากว้าง ไม่คิดเลยว่าเซียนน้ำเต้าจะมีเรื่องรักโรแมนติกเช่นนี้ด้วย
เซียนน้ำเต้ากล่าวต่อ “แต่เซียนธิดากลับตั้งโจทย์ยากให้กับอาจารย์
นางบอกว่ามีศิษย์หญิงเจ็ดคนกระจัดกระจายอยู่ในโลกมนุษย์ แต่ละคนพกหยกประดับติดตัวไว้ชิ้นหนึ่ง
หากข้ารับศิษย์ในโลกมนุษย์สักคน แล้วส่งเขาไปตามหาศิษย์ทั้งเจ็ดและรวบรวมหยกประดับทั้งเจ็ดชิ้นได้ นางก็จะยอมอยู่กับข้า
บัดนี้ อาจารย์ขอมอบภารกิจสำคัญและยากลำบากนี้ให้เจ้า!”
เย่ไคตอบอย่างนอบน้อม “ขอรับ อาจารย์!”
“อาจารย์มอบน้ำเต้าหยกให้เจ้า 1 ใบ ภายในน้ำเต้ามีทั้งหมด 7 ปล้อง แต่ละปล้องซ่อนยาเม็ดที่จำเป็นต่อการฝึกตน รวมถึงของล้ำค่าหายากนานาชนิด”
“กุญแจที่จะเปิดน้ำเต้าหยกใบนี้อยู่กับศิษย์ของเซียนธิดาสายรุ้ง
เจ้าต้องตามหาพวกนางให้พบ แล้วฝึกตนร่วมกับพวกนาง จึงจะเปิดน้ำเต้าได้สำเร็จและฝึกวิชาเทพไร้เทียมทาน!” น้ำเสียงของเซียนน้ำเต้าจริงจังและเคร่งขรึม
เย่ไครีบถาม “ขออาจารย์ชี้แนะด้วย ศิษย์จะตามหาหญิงสาวทั้งเจ็ดได้อย่างไร?”
“เซียนธิดาสายรุ้งทิ้งคำใบ้ไว้ว่า ให้เลือกอักษรหนึ่งตัวจากชื่อของพวกนางแต่ละคน ซึ่งก็คือ แดง ส้ม เหลือง เขียว คราม น้ำเงิน และม่วง นี่คือเบาะแสที่เจ้าจะใช้ตามหาพวกนาง”
เย่ไคเข้าใจขึ้นมาทันที “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะ”
เซียนน้ำเต้ากล่าวต่อ “อีก 3 ปี เซียนธิดาสายรุ้งจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง
เจ้าต้องตามหาพวกนางและฝึกวิชาให้สำเร็จภายใน 3 ปีนี้
มีเพียงเท่านี้ อาจารย์จึงจะได้ครองรักกับเซียนธิดาไปชั่วนานนับหมื่นปี
หากพลาดโอกาสครั้งนี้ อาจารย์คงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปจนสิ้นอายุขัย!
พลังที่อาจารย์ถ่ายทอดให้เจ้าก็จะหายไปด้วย แล้วเจ้าจะกลับเป็นคนธรรมดา”
เย่ไครู้ดีว่าเรื่องนี้สำคัญเพียงใด จึงให้คำมั่นกับอาจารย์อย่างหนักแน่น “อาจารย์วางใจได้ ศิษย์จะทุ่มเทเต็มกำลัง ไม่ทำให้ความคาดหวังของท่านต้องสูญเปล่า!”
เซียนน้ำเต้าโบกแขน น้ำเต้าหยกใสกระจ่างใบหนึ่งก็ลอยตรงมาหาเย่ไค
น้ำเต้าหยกพุ่งเข้าไปในร่างของเย่ไค หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา
“น้ำเต้าใบนี้เป็นหนึ่งในสมบัติวิเศษของอาจารย์ เจ้าจะตามหาพวกนางพบหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาและโชคชะตาของเจ้าแล้ว!
อาจารย์ยังมีเรื่องสุดท้ายจะกำชับ เจ้ามีดวงชะตาผูกพันกับสตรี จะมีผู้หญิงมากมายชอบเจ้า
แต่ห้ามไปมีสัมพันธ์กับผู้หญิงนอกเหนือจากหญิงสาวทั้งเจ็ดคนนี้เด็ดขาด มิฉะนั้น หากเจ้าไปพัวพันกับหญิงสาวคนอื่น อายุขัยของเจ้าจะลดลง 1 ปี!”
เย่ไคสะดุ้งใจ “ขอรับ ศิษย์จะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ!”
เงาของเซียนน้ำเต้าหายวับไปจากเบื้องหน้าเย่ไคราวกับสายฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีทองเจิดจ้าที่พุ่งทะลวงขอบฟ้า
ผ่านไปครู่หนึ่ง สมองของเย่ไคก็ค่อย ๆ ปลอดโปร่งขึ้น เขาเริ่มนึกย้อนถึงเรื่องราวที่ประสบมาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา
เพราะหมกมุ่นกับการฝึกวิชามากเกินไป เขาจึงธาตุไฟเข้าแทรกโดยไม่รู้ตัว นอกจากการเรียนจะเสียหายแล้ว ยังถูกโรงเรียนไล่ออกอีกด้วย
ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือ บิดาของเขาโกรธจนล้มป่วยเพราะเรื่องนี้ ประกอบกับสะสมความเหนื่อยล้ามานาน ในที่สุดก็สิ้นใจไปทั้งอย่างนั้น
หากไม่ได้ซุนหงเซี่ยคอยดูแลอย่างใกล้ชิด เขาคงอดตายไปนานแล้ว
ขณะที่เย่ไคกำลังจมอยู่ในความเศร้า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายเกิดความเปลี่ยนแปลงประหลาดบางอย่าง
กล้ามเนื้อของเขาได้รับพลังมหาศาลในชั่วพริบตา ราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเติบโตและขยายตัวอย่างรวดเร็ว
ร่างกายของเขากำลังผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ชนิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เย่ไคมองร่างกายของตัวเองด้วยความประหลาดใจ กล้ามเนื้อของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างผิดปกติ เส้นกล้ามเนื้อชัดเจน แต่ละมัดอัดแน่นไปด้วยพละกำลัง
เขาลองลุกขึ้นยืน เหยียดตัวบิดขี้เกียจ แล้วได้ยินข้อต่อทั่วร่างดังกรอบแกรบราวกับเสียงประทัด ระเบิดเสียงเปาะแปะต่อเนื่องกันเป็นชุด
เย่ไคยื่นนิ้วชี้ออกไปจิ้มก้อนหินก้อนหนึ่งในลานบ้าน พลันปรากฏรูโหว่ขึ้นบนก้อนหินอย่างชัดเจน!
เย่ไคร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น “ข้าฝึกดรรชนีสุริยันสำเร็จแล้ว!”