“ท่านแม่ของข้า แม้เป็นภรรยาเอก แต่ชราไร้ราศี ทั้งไร้เล่ห์เหลี่ยม จึงถูกเอาเปรียบทุกทาง”
“เข้าในวังแล้ว แม้แต่สาวใช้ยังกล้ารังแกข้า ข้าหวาดกลัวยิ่ง ทุกค่ำคืนฝันร้าย ฝันว่าข้ากลายเป็นเช่นท่านแม่ ตาพร่ามัว ถูกเหยียดหยาม อยู่ตายไม่ต่าง”
“ข้าเพียงไม่ยินยอมเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ยินยอมที่จะกลายเป็นบันไดให้ผู้อื่นเหยียบย่ำอย่างไร้สุ้มเสียง ไม่ยินยอมที่จะใช้ชีวิตอันไร้สุ้มเสียงเช่นนี้”
......
คำพูดจากอกก่อนสิ้นลมยังก้องในโสต ความทรมานจากอัลมอนด์ขมที่บีบรัดเครื่องในยังหลงเหลือในกาย และพี่สาวผู้หมายปองตลอดชีวิตอย่างไร้ผล......
อันหลิงหรงลืมตา มองฝนฉ่ำแห่งเจียงหนานนอกหน้าต่าง สายลมวสันต์พัดกิ่งหลิ่วเลือนรางพลางใจลอย ลอบคิดในใจว่า ที่นี่คงเป็นหอคอยแห่งความอาลัย นึกไม่ถึงว่าตนพากเพียรดิ้นรนในวังลึกหลายปี สิ่งที่หวนหาไร้เปรียบกลับเป็นบ้านเกิดในวัยเยาว์ เมื่อสิ้นแล้ว จะอยู่ที่นี่ต่อชั่วขณะก็หาเสียหายไม่
ขณะอันหลิงหรงลุกไปดอมดอกเหมยริมหน้าต่าง มารดาของนางวางถาดในมือ ฉุดรั้งให้นางกลับเตียงด้วยร้อนรน “ลูกดีของแม่ ลุกขึ้นมาได้เยี่ยงไร! รีบกลับนอนเถิด แม่รู้ว่าเจ้าไม่ต้องการไปคัดเลือก แต่นับแต่บิดาเจ้าได้เป็นขุนนาง เจ้าก็คือธิดาสกุลขุนนาง......อย่ากลัวเลย ให้อนุหลีไปกับเจ้า......”
มารดากล่าวสิ่งใด อันหลิงหรงฟังไม่รู้เรื่องแล้ว น้ำตาพร่ามัว มือสั่นลูบใบหน้ามารดา “ท่านแม่ บุตรีคิดถึงท่านยิ่งนัก ผู้คนในวังรังแกข้าหมดสิ้น ประทานโทษ ประทานโทษ เป็นเพราะบุตรีไร้ความสามารถ......” มารดาของอันหลิงหรงเห็นเพียงว่าบุตรีตื่นตระหนก กล่าววาจาเลอะเลือน ใจยิ่งขมขื่นกล้ำกลืนเฝ้าโทษตนว่าสายตาไม่ดี ทั้งไร้ความสามารถ กลับเลือกชายเช่นนี้
สองแม่ลูกต่างพูดกันไปคนละทางอยู่ครู่หนึ่ง อันหลิงหรงจึงรู้ตัวว่า ตนร้องไห้ หัวเราะ และรู้สึกเจ็บได้ มิใช่ภาพลวงตาหลังความตาย ผ่านมรสุมในวังมานับครั้งไม่ถ้วน อันหลิงหรงสงบลงเร็วพลัน “ท่านแม่ เมื่อครู่กล่าวว่าไปคัดเลือกเป็นเช่นไรหรือ”
มารดาสายตาไม่ดี เมื่อครู่ร้อนกังวลร่างบุตรีจึงร้องไห้อีกมาก บัดนี้ยิ่งพร่ามัว ต้องคลำหยิบผ้าในถาดมาเทียบบนร่างบุตรี “เด็กโง่ เมื่อครู่มีราชโองการจากเมืองหลวง แจ้งว่าเจ้าผ่านการคัดเลือกรอบแรกแล้ว อีกสามเดือนเข้าเมืองหลวงรอเลือก เจ้าได้ฟังความนี้ก็ร้อนใจจนเป็นลมไป”
หลิงหรงถามเสียงสั่น “หรือว่าฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ จะคัดเลือกพระสนม”
มารดาคิ้วกิ่งหลิ่วสวยงามย่นน้อย ๆ “เด็กคนนี้กล่าววาจาเหลวไหลอันใด วันนี้เป็นวันที่แปดเดือนสอง ปีที่ห้ารัชศกหย่งเจิ้ง แม่สืบถามมาแล้ว ว่าเพื่อเลือกพระชายาให้อาเกอสามและอาเกอสี่”
หลิงหรงเห็นร่างหนึ่งในห้วงนึก อาเกอสี่หงลี่ผู้เที่ยวหามารดาทั่วหยวนหมิงหยวนหมายช่วงชิงทางรอดให้ตน
เดิมนางนับอายุแก่กว่าอาเกอสี่สักสี่ห้าปี หารู้เหตุไม่ บัดนี้นางกลับเป็นวัยสิบหกอยู่ในหอคอยอีกครั้ง กลับรุ่นราวคราวเดียวกับอาเกอสี่......ประหลาดแท้
ด้วยหลิงหรงไม่รู้ว่าเหตุใดหลังนางปลงชีพ จึงประทับเพียงความประทับใจเดียวนี้ต่อหงลี่ ส่วนหงสือ? บุตรโง่ตัวใหญ่ที่ฮองเฮาหมายมั่นแต่รู้เพียงสูงขึ้น อันหลิงหรงจักเชื่อว่าซูเพยเซิ่งเป็นพระสนมได้ ดีกว่าเชื่อว่าหงสือขึ้นครองบัลลังก์เสียอีก!
อันหลิงหรงคิดกระจ่างในที่สุด นางกลับชาติมาเกิดใหม่! ทุกสิ่งยังไม่เริ่ม ทุกสิ่งยังมีหนทางสดใส ขอบคุณสวรรค์เมตตาความไม่ยินยอมของนาง ประทานโอกาสใหม่ให้ บิดา ฮองเฮา พี่สาว และฝ่าบาท......เงาร่างผู้หนึ่งผู้คุ้นเคยไหวผ่านหน้า นางในบัดนี้หาใช่บุตรีขี้กังวลขลาดเขลาในหออีกแล้ว นางคือพระสนมหลีเฟยไร้โอรสแต่ได้เป็นเฟย เหนี่ยวสตรีสูงศักดิ์ตระกูลใหญ่ไว้ใต้ฝ่าเท้า
ส่วนพระนาม? หึ ใต้พระราชอำนาจล้ำ สูง หลี่ หลี ฮวา ตวน ล้วนแตกต่างอันใด หาใช่เพียงของเล่นหรือ?
หลิงหรงอดนึกถึงคำของพี่สาว “สูงส่งด้วยตน” มิได้ ใช่แล้ว ก่อนนี้นางถูกชาติตระกูลและปมขังไว้ ครั้นตนคิดพ้น ที่เบื้องหน้าก็ราบเรียบเป็นทางกว้าง แต่นางรักจำความหยามหมิ่นโดยสันดาน ผู้ใดเคยสบประมาทนาง เคยเห็นนางเป็นเพียงหุ่นเชิด จักต้องชดใช้
ก่อนจากบ้าน หลิงหรงมีสิ่งสำคัญที่สุดสิ่งหนึ่งต้องสะสาง บิดาผู้น่าชิงชังนั่น ก่อนเคยแต่ฉ้อราษฎร์รับสินบน ไม่เหลียวแลนางในวังสักนิด เรียกได้ว่าเหนี่ยวรั้งยิ่ง พลาดก่อน มิอาจซ้ำรอย!
มารดาของหลิงหรงเห็นบุตรีตื่นมาไม่เหมือนเคย คิ้วตานิ่งสง่ามีแววสูงส่งนางหารู้ไม่ว่า นั่นคือพระสนมหลีเฟยผู้ทรงอำนาจเรื่อยมาหลายปี ขณะนั้น เสียงอลหม่านดังมาจากข้างนอก สาวใหม่ชิวเหนียงที่สามีเพิ่งรับตั้งครรภ์ โวยวายอยากกินรังนกบำรุง
มารดาของหลิงหรงถอนใจ คิดว่าตนปั่นจนตาพร่ามัวซื้อตำแหน่งให้สามี แต่สามีกลับรังเกียจนางแก่หมดเสน่ห์ เบียดอนุไว้เจ็ดแปดคนในเรือน ทำให้นางและบุตรีไร้สถานะในจวนนี้ สาวใหม่ชิวเหนียงยิ่งเกินไปอีก อาศัยมีครรภ์ ยึดเอาเสบียงลานหลังไปหมด เงินไม่พอสามียังให้นางเย็บปักอีก เอาไปขายเพิ่มให้ชิวเหนียง ยิ่งคิดยิ่งกลัดกลุ้ม มารดาหลิงหรงมิอาจกลั้นน้ำตาไว้
มารดาอ่อนแอ หลิงหรงฟังเสียงอลหม่านข้างนอกแล้วกลับคิดแผนได้ ตนมีบิดาผู้กระทำผิดมิได้ แต่มีบิดาสิ้นชีพเพราะภารกิจได้ หลิงหรงคำนวณ ตอนนี้ก่อนนางเข้าเมืองหลวงคัดเลือกยังเหลือสองเดือน นางชิวเหนียงข่มเหงผู้คนก็ใกล้คลอด ดีเหลือ มากพอจะจัดการให้ครอบครัวนี้สงบ!
ท่ามกลางลำแสงพลบค่ำ หลิงหรงตบมือปลอบมารดา “ท่านแม่ สายตาท่านไม่ดี พักในเรือนครู่เถิด บุตรีออกไปรับมือพวกนางเอง”
มารดาฉุดหลิงหรงไว้ “พอเถิด อย่าให้บิดาเจ้าโกรธเลย แม่ยังมีปิ่นเงินขาวที่ท่านตาทิ้งไว้ สักครู่ให้อนุหลีเอาไปจำนำซื้อเครื่องประดับให้เจ้าสำหรับคัดเลือก ที่เหลือซื้อรังนกให้นาง” อนุหลีคือผู้เคยติดตามหลิงหรงเข้าเมืองหลวงคัดเลือก นางเป็นคนจิตใจมั่นคงหายากในจวน เข้าจวนเพียงครึ่งปีก็สิ้นเสน่หา อยู่กับมารดาทุกวัน หากนางไม่ปกป้อง หลิงหรงคงไม่รอดใหญ่
หลิงหรงโทสันดาลขึ้นในใจ “ท่านแม่ บุตรีมิอาจคุ้มครองท่านตลอด หากไม่จัดการพวกนางให้สงบ บุตรีจะวางใจเข้าเมืองหลวงได้เยี่ยงไร ท่านจงฟังบุตรีเถิด”
มารดาถูกมาดนิ่งส่งาอันเกิดแต่ในตัวของหลิงหรงกดไว้ พยักหน้าพร่ำเพริดยอมนั่งลงบนเตียง “ตกลง แม่ตามใจเจ้าหมด” ได้ฟังคำนี้ หลิงหรงกลั้นมิอยู่ จมูกร้าวดั่งถูกทุบ ขอบตาแดงฉาน คิดถึงก่อนที่เคยรุ่งเรืองด้วยทรัพย์ศฤงคารแห่งราชสำนัก กลับด้อยกว่าคำนี้ที่เอาใจปานเลี้ยงไข่ในหิน
ปลอบมารดาเสร็จ หลิงหรงนั่งที่หน้ากระจกแต่งทรง สำรวจตนละเอียด ในกระจกคืออันหลิงหรงวัยสิบหก หน้าเรียว ตากลมแป๋ว คิ้วตาดุจขุนเขาหมอกฟ้า นั่งตรงนี้ราวซ่อนไอหมอกแห่งเจียงหนานไว้หมดสิ้น หลิงหรงมองตนในกระจก เผยยิ้มเจือจาง “ไม่ได้พบกันนาน ครั้งนี้ ข้าจักชนะแน่” กล่าวพลางตักไขหอมใสจากกล่องแต่งทรงแตะที่ข้อมือ
แล้วหลิงหรงก็ก้าวออกจากเรือน อันปี่หวยเวลานี้เป็นเพียงรองนายอำเภอ มิได้เป็นกั๋วจั้ง ลานเล็กน่าขัน อนุเจ็ดแปดคนอัดกันในเรือนสามช่อง นางชิวเหนียงกำลังอาละวาดอยู่ในลานข้าง ๆ ปากพร่ำไม่หยุด “ข้าช่างอาภัพจริง อุตส่าห์ลำเค็ญตั้งครรภ์สิบเดือนสืบสกุลให้เจ้า กระทั่งรังนกสักคำยังไม่ได้กิน”
อันปี่หวยอาลัยชิวเหนียง ตวาดด้วยโทสะ “ส่งคนไปตามฮูหยิน บอกให้นางรีบเอาสินสวนหักพังนั่นไปจำนำ!”
“อย่าตามเลย แม่ป่วย เงินเอาไปซื้อยาหมดแล้ว” หลิงหรงก้าวเข้าลาน ประจวบเห็นอันปี่หวยกับชิวเหนียงกอดก่ายกันอยู่กลางลานตากลมกินองุ่น วาจาเมื่อครู่ชัดเจนว่ากล่าวให้มารดาฟัง บาดใจเสียดแทงโสต
อันปี่หวยไม่คาดว่าหลิงหรงจะมา เต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกจับได้กลางครัน