ลานชั้นนอกของโรงฝึกยุทธ์เจิ้นหย่วน
พื้นปูด้วยอิฐเขียวถูกกวาดจนสะอาดไร้ฝุ่น
เสียงตะโกนประสานกันอย่างเป็นระเบียบแว่วมาแต่ไกล
นั่นคือเหล่าศิษย์ลานชั้นในกำลังฝึกฝนกำลังวังชา
เฉินเหยียนก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าเปื้อนยิ้มประจบ
หลี่ชิงซานเดินตามหลังมา หลังตรง มือทั้งสองซุกอยู่ในแขนเสื้อ
ตรงข้ามพวกเขามีชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมผ้าไหมยืนอยู่
เขาคือจ้าวเต๋อฟู่ ผู้ดูแลลานชั้นนอกของโรงฝึกยุทธ์
ผู้ดูแลจ้าวคลึงลูกวอลนัตสองลูกในมือ เปลือกตายกขึ้นเล็กน้อย กวาดตามองหลี่ชิงซาน
“คนนี้หรือ?”
เฉินเหยียนพยักหน้ารัว ๆ
“ใช่ ๆ ขอรับ”
“ท่านจ้าว ผู้เฒ่าหลี่ซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง ทำงานที่ท่าเรือมาถึง 47 ปี เชื่อถือได้ขอรับ!”
ผู้ดูแลจ้าวแค่นเสียงเย็นชา
“อายุมากไปหน่อย”
“แต่ให้เฝ้าประตู กวาดพื้น ก็พอถูไถได้”
ลูกวอลนัตกระทบกันในมือ ส่งเสียงใสกังวาน
ผู้ดูแลจ้าวจ้องหลี่ชิงซาน
“รู้กฎหรือไม่?”
หลี่ชิงซานยังไม่ทันเอ่ยปาก
เฉินเหยียนก็รีบก้าวออกมา ประสานมือคำนับซ้ำ ๆ
“ทราบแล้ว ๆ ขอรับ!”
ผู้ดูแลจ้าวพยักหน้า ไม่พูดพร่ำอีก หมุนกายเดินจากไป
“พรุ่งนี้เช้ายามเหม่า มารับไม้กวาดกับป้ายประตู”
จนกระทั่งเงาหลังของผู้ดูแลจ้าวลับหายไปหลังประตูวงเดือน
เฉินเหยียนจึงค่อยผ่อนลมหายใจยาวเหยียด
เขายืดตัวขึ้น
จากนั้นหันไปมองหลี่ชิงซาน พลางกดเสียงต่ำ
“ผู้เฒ่าหลี่ งานนี้ข้าจัดการให้เจ้าสำเร็จแล้ว”
“แต่เราต้องคำนวณบัญชีให้ชัดเจน”
เฉินเหยียนนับนิ้ว
“ค่าแรงเฝ้าประตูโรงฝึกยุทธ์ที่แจ้งกันอย่างเป็นทางการคือเดือนละ 300 เหรียญทองแดง”
“แต่เรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังไม่น้อย”