“ครืน——!!!”
ทัณฑ์สวรรค์สายที่สิบสีแดงคล้ำ ราวกับหอกยาวสีเลือดที่ฉีกทะลวงหุบเหวลึก
แผ่แรงกดดันอันทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง
ฟาดลงมาอย่างเกรี้ยวกราด!
สายฟ้ากระแทกใจกลางเทือกเขาแสนลูก จนเกิดหลุมยักษ์ลึกไร้ก้นบึ้งขึ้นแห่งหนึ่ง
ภูเขาโดยรอบเปราะบางราวเต้าหู้เมื่อเผชิญการโจมตีครั้งนี้
พังทลายลงทีละชุ่น กลายเป็นผุยผง
กลางอากาศ
ร่างของลั่วหงเหยียนสั่นวูบอย่างแรง
นางครางฮึมในลำคอ
บนใบหน้างดงามเย็นชาดุจหิมะขาวผ่อง พลันปรากฏแววเจ็บปวดขึ้นวูบหนึ่ง
ญาณอันแข็งแกร่งของขั้นจิตศักดิ์สิทธิ์ เพียงสัมผัสกับคลื่นสายฟ้าสีแดงคล้ำที่หลงเหลืออยู่
กลับรู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรง!
อำนาจสวรรค์
นี่คืออำนาจสวรรค์ล้วนๆ
แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากทัณฑ์อัสนีระดับนี้ เริ่มทำให้จิตศักดิ์สิทธิ์ของลั่วหงเหยียนไม่อาจมองตรงๆ ได้แล้ว
นี่เป็นเพียงคลื่นพลังที่หลงเหลืออยู่เท่านั้น!
หากต้องรับการโจมตีตรงๆ นางแทบไม่กล้าจินตนาการว่าจะเป็นอย่างไร
“เขา...ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”
ลั่วหงเหยียนเม้มริมฝีปากแดงแน่น
ดวงตางามจับจ้องหลุมลึกเบื้องล่าง ซึ่งถูกฝุ่นควันและแสงสายฟ้ากลืนกินจนมิด
แม้จะรู้ว่าร่างกายของคนผู้นี้แข็งแกร่งผิดธรรมดา
แต่นี่คือทัณฑ์สวรรค์สายที่สิบเชียวนะ!
ทัณฑ์สวรรค์แปรผันที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของเลขเก้า!
สายลมพัดพาฝุ่นควันให้จางลง
สายฟ้าค่อยๆ สลายหายไป
ก้นหลุมลึก
ร่างผอมแห้งในชุดผ้าสีเทายังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ที่เดิม
แผ่นหลังตั้งตรงดุจคันศร
ไร้รอยขีดข่วนแม้แต่น้อย!
กระทั่ง
ผิวสีทองแดงโบราณบนร่างของเขา ก็ยังไม่ทิ้งรอยไหม้เกรียมไว้แม้แต่นิดเดียว
ลั่วหงเหยียนตะลึงจนพูดไม่ออก
ลมหายใจของนางชะงักไปในชั่วขณะนั้น
แม้ก่อนหน้านี้จะคาดการณ์ไว้แล้ว อย่างไรเสียการโจมตีก่อนหน้านี้ก็ยังเจาะการป้องกันของเขาไม่เข้า
ถึงการโจมตีครั้งนี้จะรุนแรงขึ้นสิบเท่า
นางก็ยังเดาว่าคนผู้นี้อาจเอาชีวิตรอดได้