เขาไม่ได้ลืมตา
แต่ภายในเรดาร์ “สดับพลัง” ของเขา
ตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของหออู๋หยวน ห่างจากเขาไปราว 15 ก้าว ใต้ชั้นหนังสือในจุดอับแสง
มีคลื่นชีวิตอ่อนจางสายหนึ่งปรากฏขึ้น แม้แผ่วเบา แต่กลับเร่งร้อนผิดปกติ
“ตึก ตึก ตึก”
นั่นคือเสียงหัวใจที่เต้นถี่รัว
“สวบ สวบ สวบ”
นั่นคือเสียงกรงเล็บเล็ก ๆ ขูดพื้นแผ่นหินเขียวแผ่วเบา
หนูตัวหนึ่ง!
ดูเหมือนจะถูกกระแสพลังที่แผ่ออกมาตอนหลี่ชิงซานทะลวงขั้นเมื่อครู่รบกวนเข้า
หนูที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดกำลังเตรียมหนีเตลิดไปตามรอยแยกตรงโคนกำแพง
หลี่ชิงซานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ
มือทั้งสองวางราบบนหัวเข่า
อัสนีเร้นในร่างเริ่มเคลื่อนไหวอย่างพิกลตามจังหวะ “ตึก ตึก” อันเร่งร้อนของหนูตัวนั้น
ความถี่สอดคล้องกันทุกประการ
วินาทีถัดมา!
หลี่ชิงซานขยับความคิด
ไม่สนใจระยะห่าง 15 ก้าว
ในจังหวะเดียวกับที่หัวใจของหนูเต้น
พลังอัสนีเร้นเส้นหนึ่งซึ่งแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่กลับบ้าคลั่งถึงขีดสุด พลันก่อกำเนิดขึ้นในโพรงหัวใจของหนูตัวนั้น!
ไร้เสียง ไร้ร่องรอย
ระเบิดจากภายในสู่ภายนอก!
“จี๊ด—”
ภายในหอสูงอันเงียบสงัดและมืดสลัว เสียงร้องโหยหวนพลันดังก้อง ก่อนจะขาดหายไปในชั่วพริบตา
ใต้ชั้นหนังสือตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้
หนูตัวที่กำลังจะมุดเข้ารอยแยกบนกำแพง
พลันตัวแข็งทื่อ
ขาทั้งสี่เกร็งเหยียดตรงในทันที ราวกับถูกสกัดจุดให้หยุดนิ่ง
จากนั้น
“พรวด!”
เสียงทึบเบา ๆ ดังขึ้น
เลือดสีดำข้นคลั่กปนเศษอวัยวะภายในพุ่งทะลักออกจากปากหนู
สาดลงบนพื้นแผ่นหินเขียว เป็นภาพชวนให้ใจหาย
หนูตัวนั้นล้มลงแน่นิ่ง
ตายในทันที!
หลี่ชิงซานค่อย ๆ ลืมตา
ลุกขึ้นยืน
ก้าวเดินอย่างไม่รีบร้อนไปยังชั้นหนังสือตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้