ราตรีมืดมิด
ตรอกไท่ผิง
ภายในลานบ้านเก่าแก่เงียบสงัด
“ฟึ่บ!”
เงาดำร่างหนึ่งทะยานข้ามกำแพงลานบ้านราวกับแมวป่า ก่อนลงพื้นอย่างมั่นคง
ไม่มีหยุดชะงักแม้แต่น้อย
หลี่ชิงซานผลักประตูห้องหลักแล้วแทรกกายเข้าไป
จากนั้นก็ลงกลอนประตูจากด้านใน
“ฮู่——”
เมื่อถึงตอนนี้ ลมหายใจยาวที่เขาฝืนกลั้นไว้มาโดยตลอดจึงพรูออกมาอย่างฉับพลัน
หลี่ชิงซานดึงผ้าดำที่คลุมหน้าออก
ใบหน้าซีดเผือดลงในพริบตา
เหงื่อเย็นเม็ดโตผุดพราวบนหน้าผาก ก่อนร่วงลงมาไม่ขาดสาย
เจ็บ!
อวัยวะภายในทั้งห้าราวกับถูกเข็มเหล็กนับหมื่นทิ่มแทง ทั้งยังเหมือนถูกวางย่างไว้บนเตาไฟ
เขาไม่กล้ารอช้า
เดินตรงไปข้างเตียงแล้วนั่งขัดสมาธิ
หลับตาลง
ภายในร่างกาย
พลังโลหิตหนักแน่นราวตะกั่วดุจสายน้ำสีแดงคล้ำที่บ้าคลั่งหลายสาย พุ่งทะยานอยู่ในเส้นลมปราณ
เข้าล้อมปราบพลังขั้นอั้นจิ้งพิษร้ายสองสายที่แทรกซึมเข้าสู่ร่าง
รวมถึงคลื่นปราณแกร่งที่หลงเหลืออยู่บริเวณทรวงอก ซึ่งเป็นของปรมาจารย์ขั้นฮว่าจิ้ง!
หลี่ชิงซานกัดฟันแน่น
กล้ามเนื้อทั่วร่างนูนขึ้นทีละมัดราวกับก้อนเหล็ก เส้นเลือดใต้ผิวหนังเต้นตุบ ๆ อย่างรุนแรง
เหนือศีรษะมีไอร้อนสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาอย่างเลือนราง
“เอี๊ยด——”
ม่านประตูห้องด้านในถูกแหวกออกเบา ๆ
หลินชุนเฉาสวมเพียงเสื้อตัวในบาง ๆ สวมรองเท้าผ้าเดินออกมา
เดิมทีนางหลับไม่สนิทอยู่แล้ว
พอได้ยินเสียงจากห้องด้านนอกก็สะดุ้งตื่นทันที
เพิ่งเดินออกมาได้สองก้าว
ฝีเท้าของหลินชุนเฉาก็พลันชะงัก
นางสูดจมูกเบา ๆ
กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ผสมกับไอเย็นเยียบของสายน้ำในปลายฤดูใบไม้ร่วงพุ่งเข้าปะทะใบหน้า!
ไม่เพียงเท่านั้น
แม้หลี่ชิงซานจะหลับตานั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น