ห้วงมิติอันว่างเปล่า
เงียบงันไร้สรรพเสียง
ไม่มีเสียง ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีแม้แต่ร่องรอยบอกเวลาที่ล่วงเลย
หลี่ชิงซานนั่งขัดสมาธิ
ปราณโลหิตทองคำบริสุทธิ์ถูกเขาผนึกไว้ลึกสุดในร่างกายอย่างมิดชิด
เขาตัดการรับรู้ทั้งหมดจากร่างเนื้อ
ปิดกั้นการได้ยิน
ปิดกั้นการมองเห็น
ปิดกั้นการสัมผัส
แม้แต่การเต้นของหัวใจ เขาก็กดข่มจนแทบหยุดนิ่ง
เขากำลังค้นหา
ค้นหาสิ่งที่เรียกว่า “วิญญาณ”
วิญญาณคือพลังอีกมิติหนึ่ง ซึ่งแตกต่างจากร่างเนื้อและกฎมิติ
ทว่า
กระบวนการนี้ยากลำบากยิ่งนัก!
หลี่ชิงซานไม่มีพื้นฐานด้านนี้เลยแม้แต่น้อย
ไร้เคล็ดวิชาชี้แนะ
ไร้อาจารย์ผู้รู้คอยไขข้อสงสัย
แม้แต่โอกาสให้บังเกิดความเข้าใจก็ยังไม่มี
เขาได้แต่เดินคลำทางไปข้างหน้าในความมืดมิด โดยมีผ้าปิดตาอยู่
10,000 ปี
100,000 ปี
1,000,000 ปี
10,000,000 ปี!
เวลาในห้วงว่างเปล่าแห่งนี้คล้ายสูญสิ้นความหมายไปแล้ว
ผ่านไป 20,000,000 ปี
ทุกอย่างยังคงว่างเปล่า
เขาไม่รับรู้ถึงความเคลื่อนไหวใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับวิญญาณเลย
ลึกลงไปในใจหลี่ชิงซาน ถึงกับเกิดความเคลือบแคลงขึ้นมาริบหรี่
โลกใบนี้
มีสิ่งที่เรียกว่าวิญญาณอยู่จริงหรือ?
หรือวิญญาณที่กล่าวถึงจะเป็นเพียงความคิดเลื่อนลอยของเขา?
แต่เขาไม่ยอมแพ้
อย่างน้อยก็ต้องลองให้ครบ 100,000,000 ปีก่อนค่อยว่ากัน!
........
ปีที่ 37,420,000!
หลังผ่านกาลเวลาอันยาวนานพอให้ดวงดาวร่วงดับ
จู่ ๆ
“หึ่ง—”
ส่วนลึกที่สุดในห้วงความคิดของหลี่ชิงซานพลันสั่นไหวแผ่วเบายิ่ง