ลู่จิ่นหลีเห็นเงาสีเขียวอมฟ้าในรังหญ้าแห้งข้างหน้า จึงเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย ก้าวสามก้าวรวบเป็นสองแล้วเดินตรงไป
พอไปถึงก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ มีไข่ไก่ป่าสีเขียวอมฟ้าอยู่สี่ห้าฟอง
ลู่จิ่นหลีนึกถึงหัวไชเท้าคริสตัลที่ผิดปกติ จึงเคยคิดว่าไข่ของดาวดวงนี้คงมีขนาดใหญ่กว่าปกติมาก แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเหมือนไข่ที่เธอเคยกิน
กู้เป่ยเหยียนตามมาติด ๆ พอเห็นลู่จิ่นหลีเก็บไข่ขึ้นจากพื้น ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“พี่อาหลี ของนี่กินไม่ได้นะ!” กู้เป่ยเหยียนนึกถึงตอนฝึกภาคสนามก่อนหน้านี้ ที่เผลอเหยียบไข่แตกไปฟองหนึ่ง รองเท้าทั้งข้างเหม็นฉุนไปหมด
“มีพิษเหรอ?” มือที่กำลังเก็บไข่ของลู่จิ่นหลีชะงัก หรือสัตว์บนดาวดวงนี้กลายพันธุ์ไปแล้ว?
“ไม่มีพิษ แค่กลิ่นเหม็นมาก เหมือน...เหมือนปลาที่ตายมาหนึ่งวันแล้ว” กู้เป่ยเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หาคำมาอธิบายกลิ่นของไข่ได้
“ไม่มีพิษก็ดีแล้ว” ลู่จิ่นหลียังไม่วางใจ จึงตรวจดูอีกครั้ง พอเห็นคำว่าไม่มีพิษก็สบายใจขึ้น
ถึงอย่างไร รังสีบนดาวยุคดวงดาวก็มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทั้งของกินของดื่มล้วนมีรังสี หากร่างกายรับไม่ไหวก็ดื่มยาชำระล้างสักขวด
หรือถ้ามีโอกาสเจอดอกไม้ที่กินได้ ลู่จิ่นหลีก็เอามาต้มหม้อใหญ่ได้เลย ช่วยชำระล้างรังสีได้เหมือนกัน
ถึงอย่างไร จากข้อมูลที่เธอหาได้ รังสีบนดาวยุคดวงดาวจะชำระล้างได้ก็ด้วยยาชำระล้างที่สกัดจากดอกไม้สดเท่านั้น