เสียงของกู้เจี้ยนกั๋วดังกึกก้องราวฟ้าผ่าไปทั่วศีรษะของทุกคน
เขาเน้นถ้อยคำทีละคำ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของลู่ต้าฉียง
“สิ่งที่แกใส่ร้ายไม่ใช่แค่ลู่เจิงคนเดียว!”
“แต่แกทำให้แผนการเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิของคนในกองการผลิตหมู่บ้านซิ่งฮวาทั้งสามร้อยกว่าชีวิตต้องเสียหาย!”
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของลู่ต้าฉียงที่เพิ่งแข็งค้างพลันพังทลายลง เขายืนนิ่งงันราวกับถูกฟ้าผ่า
หูของเขาอื้ออึงไปหมด เหลือเพียงคำซักถามของเลขาธิการหมู่บ้านผู้เฒ่าดังก้องอยู่ในหัว
เป็นไปไม่ได้ เรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้ยังไง?
กระต่ายตัวนั้น... กระต่ายตัวนั้นจะชนตัวเองตายได้ยังไง?
เขายอมรับว่าไม่เห็นและไม่รู้จริง ๆ ว่ากระต่ายตัวนี้มาจากไหน แต่ไม่เคยคิดฝันเลยว่ามันจะชนอะไรตายเอง!
เพราะมันเป็นกระต่าย ไม่ใช่เก้งโง่ ๆ จะมีที่ไหนวิ่งชนก้อนหินเล่นเองกันล่ะ
ดังนั้นตอนที่เห็นลู่เจิงกินกระต่าย สิ่งเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวเขาก็คือ ต้องเป็นสัตว์ที่ลักลอบล่ามาแน่ ๆ!
ลู่ต้าฉียงยังอยากอ้าปากแก้ตัว แต่เหมือนมีโคลนเละ ๆ อุดคอไว้จนพูดไม่ออกสักคำ
เขาทำได้แค่มองสีหน้าของกู้เจี้ยนกั๋วที่เคร่งขรึมลงเรื่อย ๆ ราวกับท้องฟ้าก่อนพายุฝนจะมา
ทุกคนในที่นั้นสัมผัสได้ถึงความโกรธของกู้เจี้ยนกั๋ว
นั่นไม่ใช่ความแค้นส่วนตัวต่อใครคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นความโกรธที่หนักแน่นและยิ่งใหญ่กว่านั้น