ร่างสูงใหญ่ของลู่เจิงชะงักไปเล็กน้อย
เปลวไฟในเตาแกว่งไหว แสงอบอุ่นทอดลงบนผิวสีทองแดงของเขา
เขาส่งเสียง “อืม” ต่ำ ๆ ออกมาจากลำคอ
เสียงนั้นเบามาก แต่กลับราวกับก้อนหินที่ตกลงในทะเลสาบกลางใจของซุ่ยซุ่ย ระลอกคลื่นแห่งความสบายใจแผ่กระจายออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
น้าชายได้ยินแล้ว
ซุ่ยซุ่ยยิ้มจนตาหยี มือเล็กทั้งสองข้างยังคงเท้าคางไว้ ราวกับลูกแมวที่กำลังอดทนรอให้คนป้อนอาหาร
ไอน้ำในหม้อเริ่มมากขึ้น กลิ่นหอมหวานสดชื่นชวนหิวก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
กลิ่นนั้นราวกับมือที่มองไม่เห็น คว้าจมูกของทุกคนในท้ายหมู่บ้านไว้ แล้วบังคับให้ความปรารถนาอันหรูหราเกินเอื้อมแทรกซึมเข้าไปในหัว
ลมพัดขึ้นมา
สายลมฤดูใบไม้ผลิที่เย็นวาบพัดพากลิ่นหอมยั่วน้ำลายนี้หมุนวน ข้ามทุ่งหญ้าแห้งเหลืองและกำแพงดินเตี้ย ๆ ไป
มันแทรกเข้าไปในลานบ้านทรุดโทรมสกปรกของบ้านใหญ่ตระกูลลู่ที่อยู่ไม่ไกลอย่างง่ายดาย
ในลานบ้านเต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ อ่างดินเผาบิ่นใบหนึ่งยังมีน้ำฝนจากปีก่อนขังอยู่ ด้านบนลอยใบผักเน่าอยู่สองสามใบ
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นที่ติดค้างมานานและไม่เคยจางหาย
แต่วันนี้ กลิ่นอับนั้นถูกกลิ่นหอมสดชื่นเข้มข้นกลบจนหมดสิ้น