พอได้ยินเสียงเรียก ลู่เจิงที่เมื่อครู่ยังนิ่งเงียบก็เหมือนถูกปลุกให้มีชีวิตขึ้นมา
ความตกตะลึงในดวงตาดำลึกล้ำคู่นั้นเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ก้าวพรวดออกมา เพียงไม่กี่ก้าวก็เดินมาถึงข้างซุ่ยซุ่ย
「ลุง!」
ซุ่ยซุ่ยเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้น พลางแกว่งขาสั้นป้อมของตัวเองราวกับกำลังอวดของล้ำค่า
ปูทะเลตัวใหญ่ที่ห้อยเป็นพวงอยู่บนขาของเธอแกว่งตามไปด้วย หนักอึ้งจนแทบจะดึงเธอล้ม
ลูกกระเดือกของลู่เจิงขยับขึ้นลง เขาไม่ได้พูดอะไร
เพียงย่อตัวลง ยื่นมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังด้านออกไป บีบตรงข้อต่อของปูทะเลตัวหนึ่งได้อย่างแม่นยำ ได้ยินเสียงดังแกร๊กเบา ๆ ก้ามยักษ์ที่หนีบกระดูกนิ้วคนให้หักได้ก็คลายแรงลงทันที
ลู่เจิงไม่แม้แต่จะมอง เขาสะบัดมือโยนปูทะเลตัวที่ยังพยายามแกว่งก้ามอย่างไร้ประโยชน์ลงตะกร้าไม้ไผ่ด้านหลัง
「ปั้ก!」
จากนั้นก็ตัวที่สอง ตัวที่สาม...
ท่าทางของเขาคล่องแคล่วราวสายน้ำไหล เพียงชั่วพริบตา ปูตัวน้อยที่เกาะอยู่ตามขากางเกงของซุ่ยซุ่ยก็ถูกจัดการจนหมด ไม่มีหล่นเหลือสักตัว ทุกตัวลงไปอยู่ในตะกร้าไม้ไผ่เรียบร้อย
สุดท้ายเขาก็ก้มลงคว้าปลากะพงทะเลอ้วนพีที่นอนหงายท้องอยู่บนพื้นขึ้นมา
ปลาตัวนั้นหนักมือมาก อย่างน้อยก็หนักราว 2-2.5 กิโลกรัม
ลู่เจิงชั่งน้ำหนักในมือเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดโยนลงตะกร้าไปด้วย
จัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็ลุกขึ้น กวาดตามองทั่วชายหาด ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ตรงซอกหินของโขดหินแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล