"ช่วงที่ผ่านมา หอเทียนเต้าเคยปลดปล่อยพลังปราณออกมาหลายครั้ง ผู้แข็งแกร่งจำนวนมากในสามพันโลกใหญ่เล็กต่างตามหาที่อยู่ของหอเทียนเต้าอยู่ตลอด พวกเขาส่วนใหญ่คงสัมผัสได้ถึงพลังปราณของหอเทียนเต้า จึงตามหามาที่นี่
เย่อวิ๋นเฟย เจ้าต้องระวัง ผู้แข็งแกร่งในโลกภายนอกไม่เหมือนกับผู้แข็งแกร่งในแดนชางหวง
ผู้ที่เรียกว่าผู้แข็งแกร่งในแดนชางหวง ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใดก็มีขีดจำกัด
ส่วนผู้แข็งแกร่งในโลกภายนอก ต่อให้ตัดขั้นตัวเอง พลังลดลงอย่างมาก ก็ยังยากจะรับมือ"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าว
"ข้าเข้าใจ
เพียงแต่ทหารมาก็ใช้ขุนพลรับ น้ำมาก็ใช้ดินกั้น เมื่อพวกเขาอยากมา ก็ปล่อยให้พวกเขามาเถิด
หอเทียนเต้าอยู่ที่ข้าจริง พวกเขาอยากได้ ก็มาชิงด้วยความสามารถของตัวเองเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
"ฮ่าๆ...
เย่อวิ๋นเฟย ข้าชอบนิสัยแบบนี้ของเจ้าจริงๆ ไม่กลัว ไม่หวาดหวั่น มั่นใจเต็มเปี่ยม คล้ายจักรพรรดิกู่หวงมาก!"
ผู้อาวุโสฮุ่นหัวเราะกล่าว
"ผู้อาวุโส ขอบคุณที่เตือนสติ ข้าจะระวังให้มาก"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับชายวัยกลางคนผู้นั้น
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็ออกจากแดนอสูรโบราณ กลับไปยังป่าอสูรสวรรค์
"เฟยเอ๋อร์ มานี่ ข้าจะปรึกษาเจ้าเรื่องหนึ่ง"
เพิ่งกลับถึงยอดเขาฝึกตน เหมียวจื่อฉงผู้เป็นมารดาก็จับมือซูชิงลั่วเดินเข้ามา ใบหน้าเคร่งขรึมกล่าวขึ้น
เย่เทียนเผิงก็เดินตามมาข้างหลัง
"ท่านแม่ อยากปรึกษาเรื่องอะไรกับข้า?"
เย่อวิ๋นเฟยถามด้วยความอยากรู้
"เรื่องใหญ่ในชีวิตเจ้า
เจ้าตั้งใจจะแต่งชิงลั่วเข้าบ้านเมื่อไร?"