“วางใจเถอะ หนูน้อยคนนี้วันนี้ต้องตายแน่นอน ไม่มีทางหนีรอดไปได้”
เผ่าปฐมสายฟ้านั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด
“ชนเผ่าทั้งปวงในโลก ขอยืมรอยประทับที่หลงเหลือของข้า จงกลายเป็นวิญญาณสายฟ้า ออกไปสังหารหนูน้อยผู้นี้!”
เผ่าปฐมสายฟ้านั้นทันใดนั้นก็เริ่มสวดภาษามนต์ที่แผลงเพี้ยน แล้วจู่ ๆ ก็ชี้ไปยังเย่อวิ๋นเฟยพร้อมส่งเสียงคำราม
ครืน ๆ ๆ……
สายฟ้ารอบ ๆ ทันใดนั้นก็กลายเป็นเร่าร้อนกระวนกระวายยิ่งกว่าเดิม ภัยพิบัติสายฟ้าอันกว้างใหญ่ทับซ้อนกันเป็นชั้นเช่นมหาสมุทรที่ซ้อนทับกันจากบนลงล่าง
ชั่วขณะนั้นเมฆทัณฑ์สวรรค์เหนือศีรษะของเย่อวิ๋นเฟยมีไม่ต่ำกว่าสิบกว่าชั้น แต่ละชั้นล้วนกว้างใหญ่ไพศาล
แล้วจากท่ามกลางเมฆทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้นก็พุ่งออกมาเป็นสรรพชีวิตเรืองรองนับไม่ถ้วนที่รูปร่างแตกต่างกัน สรรพชีวิตเหล่านี้ดูท่าทางเผ่าพันธุ์ไม่เหมือนกัน เมื่อกวาดสายตาไปมีไม่ต่ำกว่าสิบกว่าเผ่าพันธุ์ แต่สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือล้วนแผ่กลิ่นพลังสายฟ้าที่ทรงพลังออกมา
แทบไม่ต้องใช้เวลาก็มีสรรพชีวิตนับพันนับหมื่นรุมเข้าโจมตีเย่อวิ๋นเฟยอย่างบ้าคลั่ง
ในเวลาเดียวกัน สายฟ้าที่ตกลงมาจากฟากฟ้าสูงก็กลายเป็นมังกรสายฟ้าสีเงินที่ยกเล็บงอปากนับสิบนับร้อยตน พลังอำนาจน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม
เย่อวิ๋นเฟยรีบออกมือรับมือทั้งสรรพชีวิตที่ก้าวลงมาจากเมฆทัณฑ์สวรรค์และมังกรสายฟ้าสีเงินต้นใหญ่เหล่านั้น
เหนือศีรษะของเย่อวิ๋นเฟย เมฆทัณฑ์สวรรค์ชั้นแล้วชั้นเล่าทั้งหมดต่างกดลงมา ราวกับจะบดขยี้เย่อวิ๋นเฟยให้แหลกลาญ
ชั่วขณะนั้นเย่อวิ๋นเฟยรู้สึกถึงภัยคุกคามอันมหาศาล
“ฮ่าฮ่าฮ่า……
หนูน้อยเผ่าพันธุ์มนุษย์ บัดนี้รู้แล้วสินะว่าเผ่าปฐมสายฟ้าของพวกเราน่าเกรงขามเช่นไร”
เผ่าปฐมสายฟ้านั้นตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยลงมือเองเลย แค่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฟ้าไกล ๆ จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยอย่างเยือกเย็น แล้วก็หัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง
“พลังของเผ่าปฐมสายฟ้าในตำนานก็จริงน่าสะพรึงกลัวอยู่หรอก”
ผู้อาวุโสฮุ่นอดถอนใจกล่าวไม่ได้
ขณะนี้มีสรรพชีวิตร่างยักษ์ใหญ่สูงเสียดฟ้าทยอยก้าวออกมาจากเมฆทัณฑ์สวรรค์ชั้นแล้วชั้นเล่าด้านบน แน่นขนัดราวกับกองทัพหนึ่งพุ่งเข้าโจมตีเย่อวิ๋นเฟย