“ผู้เฒ่านั่นก็เป็นเพียงดวงวิญญาณตกค้าง ส่วนนายท่านของข้าคือเทพราชัน นายท่านของข้าแข็งแกร่งกว่าก็สมควรแล้ว!”
หูเมี่ยวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ในขณะนี้ สายตาของเย่อวิ๋นเฟยมองไปยังกายุทธ์อีกหนึ่งหน่วย กายุทธ์นั้นแม้ยังคงสมบูรณ์ แต่เทพสวรรค์ผู้ประกอบเป็นกายุทธ์ต่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวต่อพลังอำมหิตที่พุ่งทลายเมื่อครู่ของเย่อวิ๋นเฟย
ดาบเดียวทลายกระบวนศึกที่ประกอบด้วยเทพสวรรค์ราว 20-30 นาย พลังระดับเช่นนี้ทำให้เหล่าเทพสวรรค์แต่ละนายขาสั่นเท้าสั่น กายอ่อนปวกเปียก
เสียงดังสนั่น เย่อวิ๋นเฟยยกดาบยาวสีเลือดขึ้นด้วยสองมืออีกครั้ง พลังเทพภายในกายไหลบ่าเข้าสู่ดาบเทพไม่ขาดสาย จากนั้นฟันออกไปหนึ่งดาบ รัศมีดาบสีเลือดก่อตัวขึ้นทันที ม้วนคลื่นพุ่งไปเบื้องหน้า
ปริภูมิถูกผ่าแหวก หยินหยางถูกแบ่งขาด โลกหยินหยางสองแห่งที่แตกต่างกันปรากฏขึ้นอีกครั้ง ฝั่งซ้ายมืดสนิทดั่งหมึก พายุหนาวโหยหวน สรรพชีวิตดับสูญ ฝั่งขวาแสงอาทิตย์สาดส่อง ฤดูใบไม้ผลิกลับมา หญ้างอกนกผยอง เต็มไปด้วยพลังชีวิต
เผชิญหน้ากับรัศมีดาบอำมหิตที่ตัดขาดหยินหยาง ตัดขาดชีวิตและความตายนี้ เหล่าเทพสวรรค์เบื้องหน้าไม่มีใครรู้ว่าควรขับไล่เช่นไร
เพราะพวกเขาตระหนักว่าดาบนี้พุ่งทะลุปริภูมิมา ดูเหมือนไม่ได้เล็งเจาะจงที่เทพสวรรค์นายใดนายหนึ่ง แต่เจตจำนงดาบอำมหิตที่แผ่ไปทั่วสารทิศได้ล็อกเป้าหมายไว้ทุกนายแล้ว ครอบคลุมไร้ขอบเขต
พวกเขาอยากหนี แต่ไม่รู้ว่าควรหนีไปทางใด
ก่อนที่พวกเขาจะทันตอบสนอง รัศมีดาบสีเลือดพาดผ่านในพริบตา กายุทธ์อีกหนึ่งหน่วยถูกผ่าออกจากตรงกลาง
เทพสวรรค์แต่ละนายต่างตกตะลึงเมื่อพบว่าร่างของตนแหวกออกเป็นสองซีก อวัยวะภายในทั้งห้าภายในกายกำลังตกลงพื้นเป็นชุด ๆ
ร่างสองซีกของพวกเขาถูกเหวี่ยงออกไปทั้งสองข้างพร้อมกัน ชั่วขณะนั้นแสงเลือดพุ่งสูงฟ้า อวัยวะส่วนที่ขาด เลือดเนื้อสับเหลือ อวัยวะภายในเลือดกำเดา กระเจิงกระจายไปทั่ว
“ข้าตั้งใจจะหลบเลี่ยง แต่ไม่ทันการแล้ว
บางทีดาบนี้ของเขาอาจไม่มีวิธีหลบเลี่ยงเลยก็เป็นได้”
เทพสวรรค์ขั้นกลางนายหนึ่งเงยหน้ามองเย่อวิ๋นเฟยที่แผ่ฆาตสังหาร แล้วยิ้มขม
เพียงพูดจบ ร่างสองซีกของเขาก็แยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว