“เมื่อข้าไปถึงทวีปเซียนเฟย ข้าจะสืบหาข่าวคราวของเทวราชจื่อเซิ่ง ให้ได้พบเขาอย่างดีที่สุด”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยขึ้น
“ที่จริง เทพเซิ่งจื่อไปยังทวีปเซียนเฟย ยังมีจุดมุ่งหมายอีกประการหนึ่ง เดิมทีสำนักจื่อเวยของพวกเรามีฐานอยู่ที่ทวีปเซียนเฟย ทวีปเซียนเฟยเป็นโลกแกนกลาง ไม่ว่าจะเป็นพลังงานหรือกฎแห่งสวรรค์และปฐพี ต่างเหนือกว่าแดนหงเหมิงอย่างลิบลับ หากสำนักจื่อเวยของเราปรารถนาจะฟื้นคืนพลังในอดีต ก็ต้องกลับไปยังทวีปเซียนเฟยให้จงได้ เทพเซิ่งจื่อไปที่ทวีปเซียนเฟยก็เพื่อหาโอกาส ดูว่ามีทางใดที่จะพาผู้คนในสำนักจื่อเวยของเรากลับไปยังทวีปเซียนเฟยได้ในอนาคต”
เทียบกุยเอ่ยขึ้น
“เทพเซิ่งจื่อไม่เคยคิดที่จะพัฒนาสำนักจื่อเวยให้ยิ่งใหญ่ในแดนหงเหมิง แต่หวังเสมอว่าในวันหนึ่ง จะพาสำนักจื่อเวยกลับสู่ทวีปเซียนเฟย
ท่านคือบุญคุณอันยิ่งใหญ่ของสำนักจื่อเวยเรา!”
เทียบกุยเอ่ยเสียงเบา
“ใช่แล้ว ท่านผู้นั้นนับเป็นบุญคุณอันยิ่งใหญ่ของสำนักจื่อเวยเราจริง ๆ”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะออกจากแดนหงเหมิงเมื่อใด?”
เทียบกุยถามขึ้นอีกครั้ง
“ก่อนไปยังทวีปเซียนเฟย ข้าคิดจะปิดประตูฝึกฝนสักระยะ เพื่อเสริมพลังของตัวเอง เมื่อไปถึงทวีปเซียนเฟยแล้วจะได้สบายขึ้นบ้าง”
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดแล้วตอบ
“ผู้อาวุโสเทียบกุย หลังจากข้าจากไป ความปลอดภัยของสำนักจื่อเวยก็ตกอยู่กับท่านแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับเทพเต่า
“เจ้าวางใจได้ ตราพระราชโองการของจักรพรรดิจื่อเวยยังอยู่ ทั่วแดนหงเหมิงนี้ ไม่มีผู้ใดแตะต้องสำนักจื่อเวยของเราได้
ยิ่งไปกว่านั้น นอกเหนือจากพระราชโองการของจักรพรรดิแล้ว สำนักจื่อเวยของเรายังมีบรมเกราะพิทักษ์สำนักอีก
ไม่ต้องพูดถึงแดนหงเหมิง ต่อให้เป็นพวกสิ่งมีชีวิตจากโลกแกนกลาง ก็ไร้กำลังจะขยับสำนักจื่อเวยของเราได้”
เทพเต่ากล่าวพลางหัวเราะ