"พวกเรารีบไปกันเถอะ!"
ยามนั้น ผู้อาวุโสคนหนึ่งของสำนักพิทักษ์กระบี่ตั้งสติได้ จึงยกมือขึ้นแล้วเอ่ยเสียงต่ำ
เขารู้ดีว่า เวลานี้เย่อวิ๋นเฟยกำลังข่มขวัญคนทั้งสนามไว้ได้หมด โอกาสแบบนี้หากไม่รีบจากไปก็ไม่รู้ว่าจะได้อีกเมื่อไร
เมื่อผู้อาวุโสผู้นั้นออกคำสั่ง เหล่าคนของสำนักพิทักษ์กระบี่ก็เริ่มทยอยกันจากไป
"พวกเจ้า..."
มีคนจากโลกหลักคนหนึ่งอยากเอ่ยปาก
เปรี้ยง!
ลำแสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งถล่มมา ฟาดฟันคนผู้นั้นจากโลกหลักให้ระเบิดเป็นจุณ กลายเป็นละอองเลือดลอยฟุ้ง
เย่อวิ๋นเฟยลงมือช่วยเซียวถิงถิง ไม่ใช่เพื่อคนของสำนักพิทักษ์กระบี่
หากไม่ใช่เพราะเซียวถิงถิงอยู่ที่นี่ ต่อให้คนของสำนักพิทักษ์กระบี่ถูกฆ่าล้างจนหมด เย่อวิ๋นเฟยก็ไม่แม้แต่จะหันไปมอง
ไม่กี่ลมหายใจผ่านไป คนของสำนักพิทักษ์กระบี่ก็จากไปไกลลับ จางหายไปในความว่างเปล่าแห่งห้วงอวกาศอันมืดมิดเบื้องหน้า
"เจ้าหนู เจ้าดุเกินไปแล้ว ลงมือฆ่าคนได้ทุกเมื่อเชื่อก็!"
เห็นเย่อวิ๋นเฟยสังหารอีกหนึ่งคน เหล่าคนจากโลกหลักต่างทั้งตกใจทั้งแค้นเคือง ใจไม่ยอมจำนน ในนั้นมีคนอารมณ์ร้อนคนหนึ่งทนไม่ไหวจึงร้องตะโกนขึ้น
เปรี้ยง!
เสียงตะโกนของคนผู้นั้นเพิ่งจะขาดหาย ลำแสงกระบี่ที่หอบเอาพลังวิถีกระบี่อันน่าสะพรึงก็พุ่งตัดถึงเบื้องหน้าเขาแล้ว ฟันหนึ่งเดียวทำให้เขาระเบิดเป็นจุณ
คนผู้นั้นเป็นเพียงขั้นกึ่งจักรพรรดิระดับกลาง สำหรับเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ก็แค่ดีดนิ้วเดียวก็สังหารได้!
"เจ้าหนู เจ้าฆ่าคนเลือดเย็นเกินไป!
คิดว่าคนจากโลกหลักของเรารังแกกันง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ?"
จู่ ๆ ก็มีคนกว่าสิบนายก้าวออกมาจากหมู่คณะ พร้อมกันรุกคืบเข้าไปทางเย่อวิ๋นเฟย หนึ่งในนั้นเอ่ยปากขึ้น