“เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าไม่มีสมบัติใด
ข้าไม่อยากเสียเวลากับเจ้า”
เย่อวิ๋นเฟยมิได้หยุดฝีเท้า ยังคงเดินออกไปภายนอกตามเดิม
“เผ่าพันธุ์มนุษย์ ข้าพูดความจริง ข้ายืนยันว่าเก็บสมบัติบางอย่างไว้จริง
หากเจ้าปล่อยข้า ข้ายินดีถวายสมบัติบางส่วน”
ผีวัฏสงสารรีบพูด
“จริงหรือ?
ดีแล้ว ดูสิว่าสมบัติของเจ้าจะทำให้ข้าใจเต้นได้หรือไม่”
เย่อวิ๋นเฟยท้ายที่สุดก็หยุดฝีเท้า
“ดูท่าจะต้องสูญเสียครั้งใหญ่แล้ว”
ผีวัฏสงสารได้ยินคำของเย่อวิ๋นเฟย ก็รู้สึกถึงลางร้าย
“เผ่าพันธุ์มนุษย์ เจ้าเดินตามทิศทางที่ข้าบอก ก็จะถึงที่ข้าเก็บสมบัติ”
ผีวัฏสงสารลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ขบฟันแล้วเอ่ยขึ้น
“เจ้าดีที่สุดอย่าเล่นเล่ห์อะไร ไม่เช่นนั้นเจ้าจะเสียใจ”
เย่อวิ๋นเฟยเตือน
“ทุกคนควรระวังตัวให้มากขึ้น ผีวัฏสงสารนี้ไม่เพียงพลังแข็งแกร่ง ยังดูเหมือนจะเจ้าเล่ห์อีกด้วย
เส้นทางวัฏสงสารอันตรายยิ่ง ระวังมันจะใช้ภยันตรายบนเส้นทางวัฏสงสารมาต่อสู้กับพวกเรา”
ผู้อาวุโสฮุ่นส่งเสียงสื่อจิตเตือนทุกคน
“เดินไปข้างหน้า ดำลึกเข้าไปตามเส้นทางวัฏสงสารต่อไป”
ผีวัฏสงสารบอกเย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยหันกาย ก้าวเดินลงสู่ความลึกของเส้นทางวัฏสงสาร
“ท่านพี่เย่ ทำไมเจ้ากลับมาอีกแล้ว?
หรือว่าคิดตกลงแล้ว ตั้งใจจะอยู่ร่วมกับข้าซ่อมแซมเส้นทางวัฏสงสาร?”
ชินหยวนอวี่แรกเห็นแผ่นหลังของเย่อวิ๋นเฟยที่เดินจากไปไม่หยุด กำลังรู้สึกผิดหวัง ทันใดก็เห็นเย่อวิ๋นเฟยหันกาย ก้าวใหญ่เดินกลับมา ย่อมดีใจยิ่ง รีบออกไปรับ
“เอ่อ……
ท่านพี่ชิน ข้าตั้งใจจะไปดูแนวหน้าของเส้นทางวัฏสงสารสักหน่อย”
เย่อวิ๋นเฟยเห็นชินหยวนอวี่ ก็เริ่มปวดหัว
“นายท่าน หาทางกำจัดเจ้าคนนี้ทิ้งเสีย เพราะไม่เช่นนั้นเมื่อได้สมบัติของผีวัฏสงสารแล้ว มันก็จะมาแบ่งส่วน!”
หูเมี่ยวบอกเย่อวิ๋นเฟย
“ถูกต้อง เจ้าคนนี้เป็นเหมือนยาแปะหนังสุนัข เกาะติดไม่ยอมห่าง น่ารำคาญยิ่ง!
หาวิธีกำจัดมันทิ้ง!”
หนอนไหมมังกรเขาทองก็เอ่ยเช่นกัน
“ยังไม่ต้องรีบ เส้นทางวัฏสงสารพวกเราไม่คุ้นเคย ให้มันนำทางไปก่อน แล้วค่อยดูสถานการณ์”
เย่อวิ๋นเฟยมองไปยังรูปปั้นผู้พิทักษ์สองตนที่ยืนอยู่ข้างทางก้อนกรวดไม่ไกลนัก แล้วจึงกล่าว
“ดีแล้ว ท่านพี่เย่ เราไปดูเส้นทางวัฏสงสารกันก่อน”