ภายในหอเงามายา หลังผ่านไปครึ่งปี เย่อวิ๋นเฟยก็ผลักดันตนเองจนเกิดการทะลวงได้ในที่สุด
"การพุ่งเข้าไปในห้วงมืดมิดอันโกลาหลในตอนนี้ อันตรายยิ่งนัก"
ผู้อาวุโสฮุ่นเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟย
"มีสิ่งใดน่ากลัวเล่า ภายในหอเต๋าสวรรค์มีกึ่งจักรพรรดิอยู่กว่าหนึ่งร้อยคน แถมเรายังมีของวิเศษระดับจักรพรรดิสองชิ้น ไม่ว่าจะพบเจอภัยอันใด ก็สามารถต่อกรได้ทั้งนั้น"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"ก็จริงเช่นกัน"
ผู้อาวุโสฮุ่นพยักหน้า
อาจกล่าวได้ว่า พลังและไพ่ตายของเย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้นับวันยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ไม่ว่าเดินทางไปแห่งหนใดในสามพันโลกใหญ่เล็ก ก็ล้วนมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
ต่อให้อยู่ในห้วงมืดมิดอันโกลาหลแห่งนี้ สิ่งที่น่ากลัวสำหรับเขาก็เหลือไม่มากนัก
ครืนครืนครืน...
เย่อวิ๋นเฟยออกมาจากหอเงามายา เริ่มผ่านภัยสวรรค์อสนีบาต เห็นเพียงสายฟ้าผ่าอันเจิดจ้าตระการตาเป็นทิวแถวถาโถมลงมาจากเบื้องบน
ทว่าเย่อวิ๋นเฟยกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ปล่อยร่างแยกสายฟ้าออกมา ยืนอยู่ใต้พิธีอสนีบาตด้วยกัน นิ่งสงบไม่ไหวติง ปล่อยให้สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวฟาดลงบนร่าง
เย่อวิ๋นเฟยกำลังวางแผนจะไปฝึกตนที่สระสายฟ้าอันโกลาหลอยู่เชียว จะไปกลัวสายฟ้าได้อย่างไร
หนึ่งชั่วยามต่อมา เย่อวิ๋นเฟยผ่านภัยสวรรค์ได้สำเร็จ ทะลวงสู่ขั้นปลายแห่งอาณาจักรสวรรค์
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยจึงกลับเข้าสู่หอเงามายาเพื่อฝึกฝนต่อไป
ในเวลาเดียวกัน
ณ มิติหนึ่งในสามพันโลกใหญ่เล็ก ซึ่งจิตวิญญาณบริบูรณ์และกฎเกณฑ์ชั้นสูง ผู้อาวุโสตาบอดและจักรพรรดิสวรรค์ทั้งสามนั่งขัดสมาธิอยู่ริมทะเลสาบด้วยกัน
"ผู้อาวุโสตาบอด เราพึ่งได้รับรายงานว่า เย่อวิ๋นเฟยแห่งตระกูลเย่ ณ ดินแดนจวินเทียน เย่อวิ๋นเฟยแห่งทวีปเสวียนเทียน และเย่อวิ๋นเฟยผู้ฝึกมารมนุษย์แห่งดินแดนมารที่เจ็ดในภพมาร เย่อวิ๋นเฟยทั้งสามคนนี้ถูกสังหารแล้ว