ครืน ๆ ๆ...
ภายในร่างของเย่อวิ๋นเฟย เส้นเทพฮุ่นตุ้นทั้งแปดปรากฏขึ้นพร้อมกัน ดุจมังกรยักษ์ถึงแปดตัว
ช่วงเวลาต่อจากนี้ เย่อวิ๋นเฟยฝ่าฟันภูมิไปพร้อมกับกลืนกินทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรจำนวนมหาศาล
ร่างแยกทั้งหลายของเย่อวิ๋นเฟยในหอเงามายาต่อเนื่องหลอมเม็ดเทพนานาชนิดที่ใช้เสริมการฝ่าฟันภูมิโดยเฉพาะ แล้วส่งต่อมายังหัตถ์ของเย่อวิ๋นเฟยเพื่อกลืนกิน เม็ดเทพเหล่านี้เป็นของที่เย่อวิ๋นเฟยหลอมขึ้นเพื่อตนเองโดยเฉพาะ มีความตรงเป้าหมายสูงยิ่ง และได้ผลดีเยี่ยมด้วย
ด้วยเช่นนี้ เย่อวิ๋นเฟยบำเพ็ญเพียรต่อในหอเงามายาอีกราวสามปี หลังสามปีผ่านไป เย่อวิ๋นเฟยกะทันหันลืมตาขึ้น ใบหน้าแสดงความปีติ
"ข้าในที่สุดก็เริ่มฝ่าฟันขั้นได้แล้ว!"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยเบา ๆ
วินาทีถัดมา เย่อวิ๋นเฟยก็ออกจากหอเงามายามายังภายนอก
ครืน ๆ ๆ...
บนฟ้าเหนือห้องลับสำหรับบำเพ็ญเพียรของเย่อวิ๋นเฟย มืดครึ้มไปด้วยเมฆดำมาแต่แรก สายฟ้าร้องคำรามม้วนงอก ทุกแห่งแน่นไปด้วยพลังงานสายฟ้าน่าสยอง ราวกับต้องการทำลายโลก
"ดูสิ นั่นคือที่ซึ่งท่านชายเย่ปิดด่านบำเพ็ญเพียร ดูท่าท่านชายเย่กำลังจะรับอาญาสายฟ้าแล้ว
ยินดีนัก!
ท่านชายเย่ในที่สุดก็จะฝ่าฟันภูมิแล้ว!"
ขณะนั้นบนมหาทวีปเสวียนหวง ผู้นำระดับสูงของฝ่ายผู้ฟื้นฟูจำนวนมากต่างรับรู้สถานการณ์ทางนี้ ต่างปรากฏตัวขึ้น พุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศ มายังบริเวณใกล้เคียง
"ที่แท้ท่านชายเย่กำลังจะรับอาญาสายฟ้าจริง ๆ"
พวกเขาเห็นเย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่เหนืออาญาสายฟ้าที่ม้วนงอกถึงฟ้า แหงนมองทะเลสายฟ้าน่าสยองอันกว้างใหญ่เบื้องบน
"ตอนรับอาญาสายฟ้าเจ้าต้องระวังหน่อย ห้ามให้พลังของอาญาสายฟ้าแทรกซึมเข้าไปในหอเงามายาเด็ดขาด พลังอาญาสายฟ้าของเจ้าน่าสยองเกินไปจริง ๆ"
ภายในหอเงามายา หวงซางรู้สึกขนหัวลุก หัวใจเต้นระรัว เพราะเขาพบว่ารสอายของอาญาสายฟ้าที่เย่อวิ๋นเฟยกำลังเผชิญน่าสยองเกินไป ทั้งที่เขาอยู่ภายในหอเงามายา แต่ก็ยังใจสั่นกลัวสายฟ้าจะแทรกซึมเข้ามา
ในฐานะนักบำเพ็ญปีศาจ ย่อมหวาดหวั่นต่อพลังสายฟ้าเป็นพิเศษ
"วางใจเถิด ข้าจะแยกหอเงามายาออกจากมิติรอบ ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น หอเงามายาคือของวิเศษมิติระดับสูงนัก พลังสายฟ้าจะแทรกซึมเข้าไปได้อย่างไร?"