“ไม่เลว”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
สิ้นเสียง
เย่อวิ๋นเฟยเงยหน้าขึ้นทันที มองไปไกล ทางทิศใต้ของเมืองมีภูเขาร้างลูกหนึ่ง บนภูเขาร้างมีถ้ำหลายแห่ง เปลวไฟพวยพุ่งออกมาไม่หยุด
“ท่านเจ้าข้า ภูเขาลูกนี้ชื่อภูเขาเปลวเพลิง มีไฟลุกตลอดปีไม่รู้ดับ เป็นจุดชมวิวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในเมืองอัคคี”
เฟิงยวิ๋นเจวี๋ยมองตามสายตาของเย่อวิ๋นเฟย แล้วกล่าว
เขาเป็นผู้ดูแลตระกูลเฟิงยวิ๋น มาเยือนหอโอสถเพื่อขอโอสถแทนตระกูลบ่อยครั้ง เคยมาเมืองอัคคีหลายหน จึงค่อนข้างคุ้นเคย
“ที่นั่นแหละ!
พวกเราไปกัน!”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว ร่างพุ่งวาบ มุ่งสู่ภูเขาเปลวเพลิง
เฟิงยวิ๋นเจวี๋ยรีบตามไป
ชั่วพริบตา ทั้งสองก็มาถึงบนภูเขาเปลวเพลิง ยืนอยู่นอกถ้ำแห่งหนึ่งที่ไฟพวยพุ่งไม่หยุด
“มีเพลิงแท้ปฐพีแฝงอยู่หนึ่งส่วนจริง ๆ”
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสเปลวไฟที่พวยพุ่งจากภายในถ้ำ แล้วพยักหน้ากล่าว
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก้าวยาว ๆ เข้าไปในถ้ำ
“นายท่าน!
ถ้ำพวกนี้ บุกรุกง่าย ๆ ไม่ได้
ได้ยินว่า ยิ่งลึก อุณหภูมิยิ่งสูง พลังไฟยิ่งรุนแรง”
เฟิงยวิ๋นเจวี๋ยตกใจยิ่งนัก
“ไม่เป็นไร เจ้าหาที่รอข้าด้านนอก”
เสียงของเย่อวิ๋นเฟยลอยออกมาจากในถ้ำ
“ได้”
เฟิงยวิ๋นเจวี๋ยลังเลครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
ในถ้ำ เย่อวิ๋นเฟยเดินลึกลงไปเรื่อย ๆ สมกับที่ยิ่งลึก อุณหภูมิยิ่งสูง พลังไฟยิ่งรุนแรง
เปลวไฟร้อนแรงล้อมกรูเข้าหาเย่อวิ๋นเฟย
ทว่า เย่อวิ๋นเฟยฝึกฝนร่างจักรพรรดิไม้เขียวจนถึงขั้นเล็กสำเร็จ คุณภาพกายภาพแกร่งกล้ายิ่งนัก แสงสีครามสุกสว่างแผ่พลุ่งออกมา ชั่วขณะก็ขับไล่เปลวไฟเหล่านั้นให้ถอยไป
ในถ้ำ เย่อวิ๋นเฟยเดินช้า ๆ ทุกที่ที่ผ่าน เปลวไฟทั้งมวลล้วนหลบลี้ไปเอง ไม่อาจทำอันตรายแม้แต่น้อย
ครู่ต่อมา
ก็มาถึงสุดปลายถ้ำ
เห็นเพียงรอยแยกบนพื้นมากมาย เปลวไฟร้อนแรงพลุ่งขึ้นจากรอยแยก
เย่อวิ๋นเฟยกระทืบเท้าหนึ่งครั้ง
ตูม…