“ใครยังไม่ยอมจำนนอีก ก็ขึ้นมาพร้อมกันเลย อย่ามาเปลืองเวลาข้า”
เย่อวิ๋นเฟยเอามือไพล่หลัง ยืนอยู่กลางเวทีประลอง กล่าวอย่างเรียบเฉย
ฮืด!
ผู้คนรอบข้างต่างสูดลมหายใจเย็นอีกครั้ง พากันตะลึงในความอหังการของเย่อวิ๋นเฟย
ได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย บนเวทีประลอง ใบหน้าของอัจฉริยะรุ่นเยาว์จำนวนมากต่างเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย
ต้องรู้ว่า บนเวทีประลองแห่งนี้ มีอัจฉริยะรุ่นเยาว์ถึงสามร้อยคน แต่ละคนล้วนถือตัวสูงส่ง มีความหยิ่งในใจ
บัดนี้ กลับมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งวิ่งขึ้นไปบนเวที ท้าทายผู้คนมากมายเพียงลำพัง
ไม่ใช่ว่าทำให้อัจฉริยะรุ่นเยาว์เหล่านี้บนเวทีดูน่าขันไปหรือ?
“แม้จะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ทระนงเกินไป ถือว่าไม่เป็นมงคลเลย”
แม้แต่มั่วชิงเสวียนก็สีหน้าหนักลงเล็กน้อย รู้สึกไม่พอใจ
“ท่านพี่มั่ว เหตุใดต้องโกรธด้วย ปล่อยให้มันก่อเรื่องไปเถิด
สิ่งที่ผู้นี้อาศัยก็มีเพียงกำลังเนื้อหนัง อนาคตจำกัด ต่อหน้าเราหลายคน ไม่คู่ควรกล่าวถึง”
ชายหนุ่มผู้นั่งขัดสมาธิบนเบาะอันดับที่สี่ เอ่ยปากกล่าว
“ท่านพี่ตงพูดมีเหตุผล”
มั่วชิงเสวียนพยักหน้า แล้วหลับตาสงบจิต
“เจ้าหนู เจ้าอวดดีเกินไปแล้ว!
จะจัดการเจ้า จำเป็นต้องให้ลูกหลานตระกูลเจ้าเราขึ้นมาพร้อมกันหรือ? ข้าคนเดียวพอที่จะสังหารเจ้าได้!”
ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวพรรณผุดผ่องดังหยก ร่างพลันวาบ มาอยู่กลางเวทีประลอง ประจันหน้ากับเย่อวิ๋นเฟย
“เจ้าเทา!
เขาอยู่อันดับที่สิบห้าบนบัญชีอัจฉริยะ!”
บางคนจำตัวตนของชายหนุ่มผู้นี้ได้
เจ้าเทาผู้นี้มีพลังอยู่ที่ขั้นลิขิตสวรรค์สมบูรณ์ไร้ที่ติ!