“พวกเราบุกพร้อมกัน ร่วมมือล้อมสังหารเขา!
เขาอยู่ลำพัง สองหมัดสู้สี่มือได้ยาก พวกเราไม่ต้องกลัว!”
ทันใดนั้น ปีศาจโบราณผู้หนึ่งรวบรวมความกล้าแล้วแผดเสียงคำราม
“บุกพร้อมกัน!”
ในบัดดล ปีศาจโบราณตนอื่นๆ ก็พากันคำรามกึกก้อง
เผ่าปีศาจโบราณเป็นเผ่าพันธุ์ที่ไม่กลัวตายมาแต่ไหนแต่ไร!
ตูม……
จู่ๆ เย่อวิ๋นเฟยก็ฟาดฝ่ามือออกไปหนึ่งฉี ฝ่ามือขยายใหญ่ไม่หยุด แขนยืดยาวไม่หยุด
เพียงชั่วพริบตา ก็แปรเปลี่ยนเป็นฝ่ามือมหึมาบดบังฟ้า พลังมหาศาลหลั่งไหลลงมาจากกลางฝ่ามือ
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งยอดเขาเศษหินดินทรายปลิวว่อน ฟ้ามืดดินดับ พายุหมุนเกรี้ยวกราด
น่าสงสารปีศาจโบราณที่ถูกพลังฝ่ามือปกคลุมนั้น แม้แต่จะขยับตัวก็ยังทำไม่ได้ ถูกกดทับจนแน่นิ่ง
ตูม!
ฝ่ามือนี้ของเย่อวิ๋นเฟยฟาดลงไป ปีศาจโบราณห้าสิบกว่าตนถูกตีเป็นเนื้อบดในบัดดล บนพื้นดินเหลือไว้เพียงรอยเว้าฝ่ามือใหญ่โตมหึมา ประหนึ่งหลุมยุบสวรรค์
“พวกเจ้าเป็นแค่ตัวประกอบ ต่อให้มาอีกพันก็ไร้ประโยชน์”
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็นชา
ตูม……
ฝ่ามือของเย่อวิ๋นเฟยฟาดออกไปอีกครั้ง พุ่งเข้าหาปีศาจโบราณที่เหลืออยู่
“หนี!”
ปีศาจโบราณที่เหลืออยู่นั้น ไม่มีจิตสู้รบหลงเหลืออีกแม้แต่น้อย ต่างคนต่างหมุนตัวคิดจะหนี
ทว่า ฝ่ามือของเย่อวิ๋นเฟยปลดปล่อยพลังกายเนื้อมหาศาลออกมา ผนึกผืนฟ้าดินบริเวณนั้นไว้จนหมดสิ้น ปีศาจโบราณเหล่านี้รู้สึกเพียงร่างกายหนักอึ้ง ราวกับแบกภูเขาลูกใหญ่ไว้บนบ่า แม้แต่จะก้าวออกไปสักครึ่งก้าวก็ยังทำไม่ได้
ตูม!
ฝ่ามือยักษ์ของเย่อวิ๋นเฟยพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ตีปีศาจโบราณที่เหลือทั้งหมดจมลงไปในส่วนลึกของพื้นดิน ทิ้งหลุมลึกรอยฝ่ามือไว้อีกแห่ง
เมื่อฝ่ามือของเย่อวิ๋นเฟยหดกลับไป สิ่งที่เห็นคือ ในหลุมลึกรอยฝ่ามือนั้นมีกองเลือดอสูรอยู่เป็นกลุ่มๆ ปีศาจโบราณทั้งหมดล้วนแหลกเป็นผุยผง