“แม่ลูกสองเราจะทำอย่างไรดี?”
ยามนี้ เหมียวจื่อฉงรู้สึกสิ้นหวังยิ่งนัก
บนโลกใบนี้ นางไร้ที่พึ่งพิงโดยสิ้นเชิง
แม้บิดาของนางจะเป็นราชโอรสองค์ที่สามของราชานกฟีนิกซ์แดง เรียกได้ว่าเป็นอ๋องลำดับที่สามเพียงในนาม แต่มิได้มีอำนาจใด ๆ กลับถูกผู้คนในตระกูลดูแคลนมาโดยตลอด
เหมียวจื่อฉงจึงย่อมเข้าใจดีว่า บิดาของตนไม่อาจช่วยเหลืออะไรได้
“หรือว่าชะตาฟ้าลิขิตให้แม่ลูกสองต้องประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้?”
เหมียวจื่อฉงน้ำตานองหน้าแล้ว
“ให้ข้าทนทุกข์ทรมานลำบากก็ช่างเถิด แต่เสี่ยวเฟยนั้นไร้เดียงสา ไยต้องให้มันพลอยทุกข์ทรมานไปกับข้าด้วยเล่า?”
เหมียวจื่อฉงจับจ้องบุตรสาวที่ใบทน้าซีดเซียวบนเตียงด้วยความโศกเศร้าอย่างที่สุด
เพียงขณะนั้นเอง
“เหมียวจื่อฉง ว่าที่สามีของเสี่ยวเฟยมาหานางแล้ว”
เสียงเย็นชาแว่วเข้ามา
จากนั้นพ่อมดเฒ่าก็เดินเข้ามา
ครั้นแล้วองค์รัชทายาทรองแห่งเผ่ามังกรน้ำก็เดินตามเข้ามา สายตาจับจ้องเสี่ยวเฟยบนเตียง
“สมกับเป็นสาวงามที่ข้าหมายตาไว้ ถึงแม้ยามป่วยไข้ก็ยังสง่างาม เย้ายวนใจปานนี้ เชอะ ๆ...”
องค์รัชทายาทรองแห่งเผ่ามังกรน้ำกวาดสายตามองเสี่ยวเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาลุ่มลึกแฝงไว้ซึ่งตัณหาอันแอบแฝง
“องค์รัชทายาทรอง เสี่ยวเฟยยามนี้ร่างกายไม่สบาย ทั้งยังเยาว์วัย ข้าไม่คิดจะให้มันออกเรือน เชิญท่านกลับเถิด”
เหมียวจื่อฉงคาดเดาได้ทันทีว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือองค์รัชทายาทรองแห่งเผ่ามังกรน้ำ จึงเอ่ยขึ้นอย่างโกรธเคือง
องค์รัชทายาทรองแห่งเผ่ามังกรน้ำผู้นี้เลื่องชื่อในเรื่องเจ้าชู้ มีภรรยาและอนุมากมายแล้ว หากแต่ยังคงเสาะหาสาวงามไปทั่ว ทุกหญิงที่ถูกมันหมายตา ล้วนยากจะรอดพ้นจากเงื้อมมือปีศาจของมัน