เมื่อหมุนตัวกลับมา สายตาของเย่อวิ๋นเฟยก็ตกอยู่ที่หญิงงามผู้หนึ่งทันที รูปร่างสูงเซียว ความงามเหนือชน
หญิงงามนี้ทุกท่วงท่าทุกการเคลื่อนไหวปล่อยพลังรบที่น่าสยองออกมา แม้ภายนอกดูสง่างาม องอาจ ทั้งกายสวมชุดสีขาวสะอาดปลิวไสวตามสายลม มีบุคลิกสูงส่งเหมือนไม่อยู่ในโลกมนุษย์ เป็นหญิงงามระดับหนึ่งในหมื่นคนยิ่ง
แต่การลงมือนั้นโหดเหี้ยมไร้ความปรานี แถมพลังรบน่าขนลุก เพียงหนึ่งเพลงมือก็ทำให้เทพแท้ขั้นกลางหนึ่งคนเหลือเพียงครึ่งร่างที่แหลกลาญ
"ที่แท้ก็คือชิงลั่ว!
ชิงลั่ว ข้าที่ตามหาเจ้าจนได้!"
เมื่อเหลือบเห็นหญิงนั้น สายตาของเย่อวิ๋นเฟยก็ขยับไม่ได้อีก ร่างพรวดพราดพุ่งเข้าไปทันที
"ชิงลั่ว เป็นข้าเอง"
เย่อวิ๋นเฟยปรากฏตัวตรงหน้าซูชิงลั่วในพริบตา เอ่ยเรียกออกไป
ทว่าถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟยยังไม่ทันจบ ซูชิงลั่วก็กวาดฝ่ามือขวา ปล่อยหนึ่งฝ่ามือทุบเข้ามา พลังวัฏสงสารและกฎแห่งวัฏสงสารในอวกาศรอบด้านไหลบ่าเข้าสู่ฝ่ามือของนางอยู่ไม่ขาดสาย ฝ่ามืองามทุกคืบที่ดันออกไป พลังก็ทวีขึ้นมหาศาล แรงฝ่ามือน่าสะพรึงจนเย่อวิ๋นเฟยเองก็รู้สึกหนังศีรษะชา
"ชิงลั่ว เจ้าทำอะไรน่ะ!
เป็นข้าเองนะ!"
เย่อวิ๋นเฟยสะดุ้งตกใจ ร่างพรวดพราดถอนตัวอย่างเร็ว ร่างเย่อวิ๋นเฟยที่เหมือนกันทุกประการสามร่างปรากฏขึ้นพร้อมกัน ในความเร่งรีบเย่อวิ๋นเฟยจึงใช้วิชาแยกเงานิรันดร์ออกมา
ปัง ปัง ปัง!
เย่อวิ๋นเฟยตกตะลึงที่พบว่า ร่างแยกสามร่างที่เย่อวิ๋นเฟยแยกออกมาถูกซูชิงลั่วทำลายจนแตกกระจายในเพียงพริบตา และฝ่ามือของนางยังล็อกลงที่ร่างแท้จริงของเย่อวิ๋นเฟย โชคดีที่ช่วงเวลานั้นเย่อวิ๋นเฟยได้ถอนตัวออกมาไกลพอสมควร
"แปลกจริง ๆ นี่ชัดว่าคือชิงลั่ว ทำไมนางถึงจำข้าไม่ได้ ยังลงมือกับข้าอีกด้วย?"
เย่อวิ๋นเฟยเห็นการกระทำของซูชิงลั่วเช่นนั้น ตกตะลึงและงงงวยไปพร้อมกัน
ขณะเดียวกันนั้น ซูชิงลั่วก็ทะยานขึ้นกลางอากาศ กระบี่ยาวสีขาวปรากฏในมือ เงื้อกระบี่ขวางฟ้า แทงตรงมาที่เย่อวิ๋นเฟย