“สายเลือดของเผ่าสงครามถูกสาปส่ง!
มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”
พลังรับรู้ของเย่อวิ๋นเฟยทรงพลังสุดประมาณ ยังได้พลังจิตใจเติมชูอีกชั้น ในสมรภูมินี้ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยเพียงใดก็หนีพ้นการรับรู้ของเย่อวิ๋นเฟยได้ยาก ถ้อยคำที่บรรพชนรุ่นที่ห้าผู้นั้นเปล่งออกมา ย่อมได้ยินชัดเจนทุกถ้อยทุกคำ
ขณะนี้กองทัพเผ่าสงครามกำลังไล่ล่ากองทัพสำนักชิงอี้อย่างต่อเนื่อง
ระหว่างการไล่ล่า กองกำลังของสำนักชิงอี้ต้องถูกสังหารลงต่อหน้าต่อตาอีกนับไม่ถ้วน
แต่ส่วนร่างแยกทาสซึ่งเย่อวิ๋นเฟยเอาชนะใจไว้นั้น ได้รับคำสั่งของเย่อวิ๋นเฟยจึงหลบหนีไปล่วงหน้าแต่แรก มุ่งหนีไปยังที่ไกลโพ้น ผู้ที่ตกหล่นอยู่ข้างหลังล้วนเป็นสมาชิกที่ยังไม่ถูกเย่อวิ๋นเฟยเอาชนะใจ
เช่นนี้แล้ว กองทัพสำนักชิงอี้ย่อมบาดเจ็บล้มตายหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
โดยรวมแล้วในการรบครั้งนี้ เผ่าสงครามบาดเจ็บค่อนข้างเบา ส่วนสำนักชิงอี้นั้นความสูญเสียอย่างน้อยก็มากกว่าเผ่าสงครามถึงสิบเท่าขึ้นไป
ไม่นานนัก ประมุขเผ่าสงครามก็สั่งหยุดการไล่ล่า พากองกำลังของเผ่ารีบเร่งเดินทางกลับ
ขณะนั้นบรรพชนรุ่นที่ห้าแห่งเผ่าสงครามยังคงยืนตระหง่านอยู่หน้าสำนักใหญ่ของเผ่า เปลือกตาปิดสนิท ร่างสูงใหญ่นั้นแผ่ความกดดันอันน่าสะพรึงออกมา
แม้ยืนนิ่งอยู่ที่นั่นไม่ขยับเขยื้อน แต่คนรอบข้างทุกคนกลับต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่การสื่อสารกันก็ใช้เพียงเสียงสื่อจิต ไม่มีใครกล้าเปล่งเสียง กลัวว่าหนึ่งพลาดจะล่วงเกินบรรพชนรุ่นที่ห้าผู้น่าเกรงขามนี้
“ขอคารวะบรรพชนรุ่นที่ห้า!”
ประมุขเผ่าสงครามนำกองทัพทั้งหมดพรูกันเข้ามา ทั้งหมดคุกเข่าลงในห้วงอากาศ ร้องขึ้นพร้อมกันเป็นเสียงเดียว
แต่บรรพชนรุ่นที่ห้านั้นไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทั้งสิ้น ร่างกายไม่แผ่สัญญาณแห่งชีวิตออกมาเลย เพราะที่แท้เขาก็เพียงร่างศพหนึ่งเท่านั้น ที่ยังสามารถออกมือต่อสู้ศัตรูได้นั้น ก็เพราะพลังสายเลือดที่ผนึกไว้ภายในร่างถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง สัญชาตญาณปกป้องเผ่าสงครามฟื้นคืน แล้วถูกสัญชาตญาณนั้นขับเคลื่อนให้ออกไปสังหารศัตรู