"ยาเม็ดศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ล้วนอยู่ในระดับเทพสวรรค์ทั้งสิ้น แถมดูเหมือนจะได้ผลดีเป็นพิเศษกับบาดแผลของข้าตอนนี้ หรือว่าจะเป็นยาเม็ดที่ถูกหลอมขึ้นเพื่อบาดแผลของข้าโดยเฉพาะ?"
ลวี่ตานตานยังคงสำรวจด้วยการรับรู้ต่อไปอีกครั้งยังยาเม็ดศักดิ์สิทธิ์ที่เย่อวิ๋นเฟยมอบให้ ยิ่งรู้สึกยิ่งตื่นตะลึง เพราะนางค้นพบว่ายาเม็ดเหล่านี้ราวกับถูกหลอมขึ้นเพื่อรักษาบาดแผลของนางโดยเฉพาะจริง ๆ
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น เมื่อครู่หลังจากพบลวี่ตานตาน เย่อวิ๋นเฟยเห็นว่าบาดแผลของนางค่อนข้างหนัก จึงรีบบัญชาให้ร่างแยกทั้งหลายภายในหอเงามายาเริ่มหลอมยาเม็ดที่ตรงกับบาดแผลของนางทันที
ยิ่งพลังและขั้นภูมิสูงขึ้นเท่าไร โดยเฉพาะพลังวิญญาณและคุณภาพของร่างวิญญาณที่พัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฝีมือการหลอมยาของเย่อวิ๋นเฟยก็ยกระดับขึ้นตามมหาศาล ณ บัดนี้เย่อวิ๋นเฟยสามารถหลอมยาเม็ดศักดิ์สิทธิ์ระดับเทพสวรรค์ได้แล้ว
"หรือว่ายาเม็ดเหล่านี้เจ้าหลอมขึ้นเพื่อข้า?"
ลวี่ตานตานคิดได้เช่นนั้นในทันใด จึงถามอย่างตื่นตระหนก
"ถูกต้อง ยาเม็ดเหล่านี้ข้าหลอมขึ้นเพื่อเจ้าจริง ๆ"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
เย่อวิ๋นเฟยกับลวี่ตานตานรู้จักกันมานาน ความผูกพันลึกซึ้ง จึงไม่จำเป็นต้องปิดบัง
"ตอนนี้เจ้าเป็นนักโอสถระดับเทพสวรรค์แล้วกระนั้น!"
เมื่อเห็นเย่อวิ๋นเฟยยอมรับ หัวใจของลวี่ตานตานสั่นสะเทือนถึงขีดสุด
นางย่อมรู้ดีว่าฐานะของนักโอสถระดับเทพสวรรค์นั้นไม่ธรรมดาเพียงใด