“เย่อวิ๋นเฟย เจ้าช่างบังอาจนัก!
กล้าทำร้ายข้า!
หรือเจ้าไม่กลัวว่า คนในตระกูลเจ้าและสำนักเทียนหยวนจะตกอยู่ในอันตราย!”
ผู้อาวุโสหลู่ร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว
เคร้ง!
สิ้นคำพูด เย่อวิ๋นเฟยก็ฟาดฝ่ามือฟันลง ขาทั้งสองข้างของเขาก็ถูกตัดขาด
อ๊าก……
ผู้อาวุโสหลู่ร้องโหยหวน บัดนี้ในกายเขาเหลือเพียงแขนข้างเดียว
“พูดมา!”
เสียงของเย่อวิ๋นเฟยเยือกเย็นดุจออกมาจากขุมนรกชั้นเก้า
“อ๊าก เย่อวิ๋นเฟย เจ้านี่มันสมควรตาย……”
ผู้อาวุโสหลู่คำรามด้วยความเจ็บปวด
พรวด!
เย่อวิ๋นเฟยตบฝ่ามือ บดขยี้แขนข้างสุดท้ายของผู้อาวุโสหลู่จนแหลกสลาย
ถึงตอนนี้ แขนขาทั้งสี่ของผู้อาวุโสหลู่ก็ขาดหายสิ้น เหลือเพียงลำตัวและศีรษะ
“พูดมา”
เย่อวิ๋นเฟยถามเสียงเย็นชา
“คนตระกูลเย่และสำนักเทียนหยวน อาจจะยังอยู่ในเมืองหลวง หรือไม่ก็ถูกขนส่งกลับไปยังจงโจวแล้ว!
ข้าออกมาไล่ล่าเฟิงยวิ๋นเจวี๋ย ไม่รู้รายละเอียดหรอก!
อย่าฆ่าข้า!”
ผู้อาวุโสหลู่หวาดกลัวในที่สุด ตะโกนร้องด้วยความตื่นตระหนก
เมื่อเผชิญความตาย เขาเริ่มแตกสลาย
พรวด!
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดฝ่ามือ ร่างผู้อาวุโสหลู่ระเบิดกลายเป็นสายหมอกโลหิต
“กลืนโอสถวิเศษเม็ดนี้เสีย”
เย่อวิ๋นเฟยหยิบโอสถวิเศษเม็ดหนึ่ง ยื่นให้เฟิงยวิ๋นเจวี๋ย
“ขอบพระคุณท่านเจ้า”
เฟิงยวิ๋นเจวี๋ยรับโอสถวิเศษมาด้วยความรวดเร็วแล้วกลืนลงคอ
ครืนๆ……
พลังยาแรงกล้าปะทุขึ้นในร่างของเขาในทันที
บาดแผลบนร่างเฟิงยวิ๋นเจวี๋ยสมานหายอย่างรวดเร็ว เห็นได้ด้วยตาเปล่า!
เพียงสิบกว่าลมหายใจ เฟิงยวิ๋นเจวี๋ยก็สัมผัสได้ว่า อาการบาดเจ็บของเขาหายสนิท!