สิ้นเสียงวาจา
คลื่นพลังปราณวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัว ก็ระเบิดออกจากร่างของถังเทียนหาว บีบอัดทุกสารทิศ ราวกับจะปกครองทั่วหล้า
ตูมมม…
เพียงร่างของเขาสั่นสะเทือนเล็กน้อย กลิ่นอายดุดันก็ทำให้พื้นดินเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นใยแมงมุมแผ่กระจาย
ลมกรรโชกแรง หินปลิวทรายกระจัดกระจาย!
โครมคราม…
ศิษย์จำนวนมากที่อยู่ใกล้ ถูกแรงกระแทกกระเด็นล้มระเนระนาด
“ถอยเร็ว! พลังของยอดฝีมือขั้นพลังปราณของเหลวน่ากลัวเกินไปแล้ว!”
ศิษย์เหล่านั้นต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พากันถอยร่นสุดชีวิต
ส่วนร่างของเย่อวิ๋นเฟยก็ถูกพายุพลังงานถาโถมเข้าใส่ เสื้อผ้าปลิวสะบัด ราวกับเรือน้อยกลางมหาสมุทร ค่อนข้างอ่อนแอ
“ไอ้หนู ตอนนี้เสียใจแล้วใช่ไหม?
ฮ่าๆ…
ที่นี่คือสถาบันพิทักษ์วิถี ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก แต่ข้าจะทำให้เจ้าพิการ
แล้วก็จะบดขยี้กระดูกในร่างเจ้าทีละชิ้นๆ
น่าเสียดาย ในโลกนี้ไม่มียาเสียใจขาย”
ถังเทียนหาวหัวเราะเหี้ยม กลิ่นอายพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ ก้าวเข้าใกล้เย่อวิ๋นเฟยทีละก้าว
ในเวลานี้ ถังเทียนหาวรู้สึกว่าตนมั่นใจในชัยชนะ ควบคุมสถานการณ์ได้เบ็ดเสร็จแล้ว
โดยรอบ
“สมแล้ว เย่อวิ๋นเฟยไม่ใช่คู่ต่อสู้ของถังเทียนหาว ภายใต้แรงกดดันของถังเทียนหาว เย่อวิ๋นเฟยเหมือนถูกกดทับจนขยับตัวไม่ได้”
“แน่นอนอยู่แล้ว
เจ้าคิดว่ายอดฝีมือขั้นพลังปราณของเหลวเอาไว้เรียกขานเล่นๆ หรือ
ยอดฝีมือขั้นพลังปราณของเหลว แข็งแกร่งกว่ายอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพีหลายเท่านัก