ภายในสำนักใหญ่ของลัทธิวัฏสงสาร ณ หอหนึ่ง
“นี่คือสาส์นของบรรพชน!
สิ่งที่บรรจุอยู่ในแผ่นหยกนี้ คือคำสอนที่ทิ้งไว้ของบรรพชนผู้ก่อตั้งลัทธิวัฏสงสารของพวกเรา!
แท้จริงแล้วมหาปรโลกที่ว่านี้ คือสิ่งที่ศิษย์องค์หนึ่งของบรรพชนในยุคนั้นเป็นผู้ก่อสถาปนา และเป็นศิษย์องค์เล็กที่สุด แต่ศิษย์ผู้นั้นได้ทรยศบรรพชนไปในเวลาต่อมา
เพราะบรรพชนมีกิจสำคัญอื่นรออยู่ จึงไม่มีเวลาไปจัดการมัน
หลังจากที่ผู้ทรยศนั้นก่อตั้งสายมหาปรโลกขึ้นแล้ว ก็มุ่งเป็นปฏิปักษ์กับลัทธิวัฏสงสารของพวกเราโดยเฉพาะ
บรรพชนรู้เจาะลึกถึงวิชาลับทั้งปวงของมหาปรโลกเป็นอย่างดี และยังมีวิธีแก้ไขครบทุกอย่าง
เหตุเพราะวิชาลับเหล่านั้นของมหาปรโลก ก็สืบทอดมาจากบรรพชนวัฏสงสารแห่งลัทธิวัฏสงสารของพวกเรานี่เอง
จากบัดนี้เป็นต้นไป พวกเราไม่ต้องกลัวพวกมหาปรโลกอีกต่อไป เพราะวิชาลับทั้งปวงที่พวกมันใช้ จะถูกพวกเราข่มปราบได้อย่างสมบูรณ์
และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น บรรพชนยังบอกพวกเราด้วยว่า ณ ที่แห่งหนึ่งในห้วงที่เก้านี้ มีของวิเศษที่ท่านทิ้งไว้ในยุคนั้นซ่อนอยู่
ตราบใดที่พวกเราค้นพบของวิเศษนั้นได้ การจัดการกับมหาปรโลกย่อมง่ายดายยิ่งขึ้น”
ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ในชุดขาวเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น
“จริงหรือท่าน?
นั่นช่างดียิ่งนัก!
มหาปรโลกออดอ้อนกับพวกเรามายาวนานเช่นนี้ ในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะสิ้นสุดกันเสียที”
เหล่าผู้บริหารสูงสุดของลัทธิวัฏสงสารที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างแสดงสีหน้าตื่นเต้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“จากบัดนี้เป็นต้นไป พวกเราจะศึกษาวิธีรับมือกับวิชาลับของมหาปรโลกโดยเฉพาะ พร้อมทั้งส่งคนออกไปตามหาของวิเศษที่บรรพชนทิ้งไว้ในยุคนั้น
เมื่อเตรียมพร้อมแล้ว ก็จะเปิดศึกชี้ขาดกับมหาปรโลก เพื่อทำลายมหาปรโลกลงในคราวเดียว”
ชายวัยกลางคนชุดขาวลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยขึ้น
“ทุกสิ่งขอให้เป็นไปตามคำบัญชาของท่านผู้นำลัทธิ!”
เหล่าผู้บริหารสูงสุดของลัทธิวัฏสงสารตอบรับพร้อมกัน
นับแต่นั้นเป็นต้นมา เย่อวิ๋นเฟยเหมือนหายสาบสูญไปจากห้วงที่เก้าอย่างสิ้นเชิง