"บัดซบ!
กล้าทำร้ายผู้อื่นต่อหน้าธารกำนัล!
ทุกคนบุกเข้าไป จับตัวคนบ้าระห่ำนี้มา!"
หลัวเทียนเฟิงคำรามด้วยความโกรธ พลันโบกมือ
ทันใดนั้น ศิษย์หลายสิบคนที่ติดตามเขาอยู่ก็กรูเข้าโจมตีเย่อวิ๋นเฟย
ศิษย์หลายสิบคนนี้ ล้วนอยู่ในขอบเขตขั้นแก่นปราณใหญ่ระยะต้น พวกเขาปลดปล่อยพลังกดดันออกมาพร้อมกัน กระแสอำนาจมิอาจประมาทได้
ยิ่งกว่านั้น ศิษย์เหล่านี้ยังฝึกฝนเคล็ดวิชาและวรยุทธ์ในสถาบันเทียนเต้า ทำให้พลังรบหาใช่ธรรมดา
ในยามนี้ พวกเขาต่างระดมใช้ไม้ตายที่ตนเองถนัด รุมโจมตีจนผืนฟ้าดินแถบนี้เต็มไปด้วยฝุ่นคลุ้งและหินกระเด็น ฟ้ามืดดินดับ
"ผู้คนมากมายรุมล้อมเด็กกลางคนเดียว ช่างไร้ยางอายเสียจริง!"
"คราวนี้ ซูเย่คงต้านไม่อยู่แล้ว!"
……
เหล่าศิษย์ที่อยู่โดยรอบต่างกระซิบเสียงเบา
เย่อวิ๋นเฟยชี้นิ้วออกไป กระบี่วิญญาณทั้งห้าพุ่งทะยานพร้อมกัน ประกอบกันเป็นกระบวนกระบี่เซียนสังหารธาตุทั้งห้า ดุจเจียวหลงห้าตัวที่เปล่งประกายเจิดจ้า พุ่งเข้าไปถาโถมสังหาร
พลังระดับขั้นแก่นปราณน้อยระยะปลาย ผสานกับกระบวนกระบี่เซียนสังหารธาตุทั้งห้า การข้ามขั้นต่อสู้ช่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
อ๊ากๆๆ……
ศิษย์หลายสิบคนที่รุมล้อมเย่อวิ๋นเฟยพากันร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
กระบี่วิญญาณทั้งห้าแหลมคมหาที่เปรียบมิได้ ซ้ำยังฉีกกระชากการโจมตีของพวกเขาเป็นชิ้นๆ แล้วฟาดฟันลงบนร่างของพวกเขาอย่างต่อเนื่อง
โชคดีที่เย่อวิ๋นเฟยไม่คิดเอาชีวิตพวกเขา
มิฉะนั้น ศิษย์หลายสิบคนนี้คงตายหมดไปนานแล้ว
"ศิษย์น้องซู ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย!"
ในที่สุด ศิษย์หลายสิบคนนี้ก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ต่างพากันร้องขอชีวิต ถอยหนีเอาตัวรอดอย่างสุดชีวิต ไม่หลงเหลือจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อีกแม้แต่น้อย