“ข้าเองก็เป็นสมาชิกของสถาบันพิทักษ์วิถี สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวพลางยิ้ม
“ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ท่านอาจารย์ใหญ่เย่ ท่านคือผู้มีคุณูปการอันดับหนึ่งของสถาบันพิทักษ์วิถีของเรา!”
ผู้อาวุโสพิทักษ์ท่านหนึ่งกล่าว
“ช่วงเวลาอันมืดมนที่สุดของสถาบันพิทักษ์วิถีพวกเรา ในที่สุดก็ผ่านพ้นไปแล้ว!”
เซี่ยฉางคงกล่าวด้วยความซาบซึ้ง
“ท่านอาจารย์ใหญ่เซี่ย สองวันมานี้ มีศิษย์กลุ่มหนึ่งจากไปอีกแล้ว พวกเขาไปเข้าร่วมกับสำนักชั้นยอดอื่น ๆ ในจงโจว
ข้าไปสืบค้นมา
หลายวันมานี้ อาจารย์ใหญ่โจวได้รับบาดเจ็บสาหัสกลับมาสถาบัน อาจารย์ใหญ่ซ่างกวนก็ถูกมัดไว้บนยอดเขาใกล้สถาบัน
ศิษย์จำนวนมากเห็นสภาพเช่นนี้ ก็เห็นว่าสถาบันของเราไม่มีอนาคตอีกแล้ว จึงพากันจากไป
ในจำนวนนั้น ส่วนหนึ่งเป็นศิษย์ระดับสูงและศิษย์เมล็ดพันธุ์ของสถาบัน รายชื่อทั้งหมดอยู่ที่นี่”
ผู้อาวุโสทั่วไปคนหนึ่งเข้ามาต่อหน้าเซี่ยฉางคง หยิบแผ่นหยกออกมาแผ่นหนึ่ง กระตุ้นโดยตรง มีชื่อของศิษย์ปรากฏขึ้นทีละคน ๆ
“โอ้?
ฉินอันก็จากไปแล้วหรือ”
เย่อวิ๋นเฟยกวาดตามองปราดหนึ่ง ก็พบว่าในนั้นมีชื่อของฉินอันอยู่ด้วย
นอกจากฉินอันแล้ว ยังมีศิษย์จำนวนไม่น้อยที่มาจากแถบตะวันออก ก็อยู่ในรายชื่อเช่นกัน
“พวกเขาจะไป ก็ให้พวกเขาไปเถอะ
ตอนนี้กำลังของสถาบันเรา เหนือกว่าแต่ก่อน ยังต้องกลัวว่าจะรับศิษย์ไม่ได้อีกหรือ”
สีหน้าของเซี่ยฉางคงตอนแรกค่อนข้างขุ่นเคือง แต่อีกไม่ช้าก็ปลงเสียได้
“ไม่เลว ถึงเวลานั้นเราค่อยรับเข้ามาอีกกลุ่มหนึ่ง แล้วฝึกฝนอบรมก็ได้”
ผู้อาวุโสพิทักษ์ทั้งหกก็ผงกศีรษะ