"ไม่นึกเลยว่า ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ โลกนี้ยังมีคนจดจำข้าได้อยู่"
อินโฮ่วเอ่ยขึ้นเสียงเบา
ขณะที่พูด ดวงตาของเขาก็กวาดมองไปทั่วทุกสารทิศ
ชั่วขณะนี้ ทุกสิ่งรอบข้างดูเหมือนจะตกอยู่ในสัมผัสการรับรู้ของเขาหมดสิ้น
"พวกเจ้าชัดเจนว่าเป็นคนของสำนักวัฏสงสาร!
เหตุใดจึงข้ามภพข้ามแดนมาที่นี่!"
ทันใดนั้น สีหน้าของอินโฮ่วก็มืดครึ้มลง ยื่นมือออกไปคว้าหนึ่งที มือใหญ่ค้ำฟ้า ฉุดคนกลุ่มหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ ณ ขอบฟ้าอันไกลโพ้นให้ถูกดูเข้ามาอย่างแรง แล้วเหวี่ยงทั้งหมดลงกับพื้น
คนกลุ่มนี้แต่ละคนมีพลังปราณอันแหลมคม หนึ่งในนั้นเป็นชายวัยกลางคน ผู้ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นถึงกึ่งจักรพรรดิจักรพรรดิ!
"จงพูดมา!
คนของสำนักวัฏสงสารพวกเจ้า เหตุใดจึงต้องบุกมายังทวีปเซียนเฟย!"
สายตาของอินโฮ่วจ้องเข็ญไปยังคนกลุ่มนั้น พลังเทพจักรพรรดิอันเกรียงไกรแผ่ปกคลุมทั่วปฐพีและฟากฟ้า กดทับคนกลุ่มนี้จนขยับเขยื้อนไม่ได้
"เหตุใดเราจะมาเยือนทวีปเซียนเฟยไม่ได้เล่า
เจ้ารู้จักสำนักวัฏสงสาร กลับยังกล้าลงมือกับพวกเรา ช่างกล้าบ้าบิ่นเหลือเกิน
แค่เทพจักรพรรดิผู้น้อยคนหนึ่ง ยังกล้ามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องของสำนักวัฏสงสาร ข้าแนะนำให้เจ้าคิดถึงผลที่จะตามมาให้ดี!"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นถูกกดทับจนหน้าดำแดงระเรื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันเดือดดาล
"อะไรนะ?
สำนักวัฏสงสารมีที่มาอย่างไร?
ถึงกับไม่เกรงกลัวแม้แต่เทพจักรพรรดิ?
หรือว่าจะเป็นอำนาจในโลกพิภพอื่นใด หรือไม่ก็อำนาจที่ซ่อนตัวอยู่ในเขตหวงห้ามแห่งใดแห่งหนึ่งในสามพันโลกใหญ่เล็ก?
หรือว่า... ในชาติก่อน หลังจากที่ข้ากลายเป็นเทพจักรพรรดิได้หนึ่งพันปี โครงสร้างอำนาจของสามพันโลกใหญ่เล็กได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวง จนสำนักวัฏสงสารที่แม้แต่เทพจักรพรรดิยังไม่เกรงกลัวนี้ ได้ล่มสลายไปแล้วกระนั้นหรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคนผู้นั้น ก็อดไม่ได้ที่รูม่านตาจะหดเกร็ง
ในชาติก่อน เย่อวิ๋นเฟยกลายเป็นเทพจักรพรรดิหลังจากนั้นหนึ่งพันปี ในเวลานั้น สามพันโลกใหญ่เล็กที่แข็งแกร่งที่สุดก็คือเทพจักรพรรดิทั้งสี่
ส่วนเรื่องสำนักวัฏสงสาร เย่อวิ๋นเฟยไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยด้วยซ้ำ
"ข้าเข้าใจแล้ว!