"ทุกท่าน ท่าจากพลังของฝ่ามือที่ม่งเฉาปลดปล่อยออกมาเมื่อครู่ ฟังดูสิ่งที่ซูเฟยพูดก่อนหน้านี้เป็นความจริง
ที่เราทั้งหลายเข้าใจวิชาฝ่ามือเทียนกังสิบสามนั้น ผิดพลาดมาตลอด"
เจ้าสำนักหลิวกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เช่นนั้น หมายความว่าซูเฟยมีความเข้าใจที่ถูกต้องในวิชาฝ่ามือเทียนกังสิบสามงั้นหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร ฝ่ามือเทียนกังสิบสามคือวิชาสืบทอดของสำนักจื่อเวยของเรา แม้แต่พวกเราเองก็ยังเข้าใจผิด ซูเฟยเป็นเพียงคนนอก กลับสามารถเข้าใจได้อย่างถูกต้อง?"
ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวขึ้น
"เจ้าอย่าลืม ซูเฟยแม้กระทั่งบัญชาของบรรพชนผู้ก่อตั้งสำนักที่ทิ้งไว้ก็ยังสามารถปลุกได้ เจ้าทำได้หรือไม่?
อีกทั้ง จากนี้ไป ซูเฟยก็คือศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักจื่อเวยเราแล้ว มิใช่คนนอกอีกต่อไป
พวกเจ้าจงคิดดู แม้ตอนนี้ยังไม่พูดถึงว่าซูเฟยจะค้นหาคัมภีร์จื่อฝู่เจินจิงในวิหารบรรพชนได้หรือไม่ เพียงแค่เขาสามารถเข้าใจวิชาฝ่ามือเทียนกังสิบสามได้อย่างถูกต้อง ก็ได้ยกระดับรากฐานของสำนักจื่อเวยพวกเราขึ้นไปอีกขั้นแล้ว!
ฝ่ามือที่ม่งเฉาปลดปล่อยออกมาเมื่อครู่ หากเป็นพวกเราที่ปลดปล่อยด้วยตนเอง พลังจะใหญ่โตเพียงใด?
พวกเจ้ายังคิดว่าซูเฟยเป็นคนนอกอีกหรือ?"
เจ้าสำนักหลิวกล่าวช้า ๆ
"ถูกต้อง!
ซูเฟยมิใช่คนนอก เขาคือคนของสำนักจื่อเวยพวกเรา!
จ้าวสำนัก ไปกันเถอะ พวกเราไปหาซูเฟยตอนนี้เลย เพื่อขอคำชี้แนะวิธีฝึกฝนที่ถูกต้องของวิชาฝ่ามือเทียนกังสิบสาม!"
ผู้อาวุโสทั้งหกได้ฟังคำพูดของเจ้าสำนักหลิว ล้วนมีจิตใจฮึกเหิมขึ้นมา
ดังนั้น จ้าวสำนักและผู้อาวุโสทั้งหกจึงทยอยกันเหินขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังยอดเขาของเย่อวิ๋นเฟย
เวลานี้ บนยอดเขาของเย่อวิ๋นเฟย
"ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่สำหรับพระคุณแห่งการชี้แนะ!"
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ม่งเฉาจึงโค้งคำนับครั้งใหญ่ให้เย่อวิ๋นเฟย พร้อมกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ
ภายใต้การชี้แนะของเย่อวิ๋นเฟย เขาไม่เพียงแต่ฝึกฝนฝ่ามือที่เจ็ดได้สำเร็จเท่านั้น แต่พลังที่ยิ่งใหญ่ เกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้!