"พวกเราทุกคนออกมือด้วยกัน รวมพลังของเราเข้าปราบมัน"
ชายชราชุดสีเทาร้องบอกเสียงดัง ขณะนี้เทพฮุ่นตุ้นแห่งอำนาจใหญ่ทั้งหลายล้วนตื่นตระหนกและพิโรธถึงขีดสุด เพราะพลังที่ชายชราผู้นี้แสดงออกมาน่าสะพรึงกลัวยิ่ง
แต่พวกเขาล้วนมาจากอำนาจใหญ่ของห้วงที่เก้า ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะล่าถอยเพียงเท่านี้
จากนั้นเทพฮุ่นตุ้นจากห้วงที่เก้าที่อยู่โดยรอบต่างทุกคนกระตุ้นจิตใจตนเอง พร้อมกันนั้นก็บุกล้อมสังหารชายชราผู้ขวางทางอยู่เบื้องหน้า
ชายชราผู้นั้นมิได้ถอยแม้ครึ่งก้าว กลับก้าวย่างออกไปหนึ่งก้าว พลังประหลาดเหลือวิสัยพุ่งกระจายออกจากตัวเขาไปทั่วทุกทิศ
เทพฮุ่นตุ้นที่พุ่งเข้าสังหารมา เมื่อใดสัมผัสพลังประหลาดนี้เมื่อนั้นร่างก็ชักช้าลงทันที
"นั่นคือพลังกาลเวลา! พลังกาลเวลาที่น่าสยดสยองชะมัด!"
เทพฮุ่นตุ้นจากห้วงที่เก้าเหล่านั้นสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
พวกเขากลับได้รับอิทธิพลจากพลังกาลเวลาที่ชายชราปล่อยออกมาทุกคน
"เราให้โอกาสพวกเจ้าแล้ว แต่พวกเจ้ายังดื้อรั้นไม่หันกลับ ฉะนั้นจงรับโทษทัณฑ์ จงสลายเป็นธุลีธุลีภายในทั้งหมดเถิด"
ถ้อยคำของชายชราดังเรียบเฉย ไร้คลื่นลม
เทพฮุ่นตุ้นจากห้วงที่เก้าทันใดนั้นก็รู้สึกถึงฆาตประสงค์ที่น่าสะพรึงถึงขีดสุดม้วนมาเป็นระลอก จนรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งหนึ่งกะละมังเทลงศีรษะ เย็นวูบจากศีรษะจรดเท้า
"ไม่ดีแล้ว สิ่งนี้แข็งแกร่งเกินไป เราไม่ใช่คู่ต่อสู้ รีบล่าถอยเดี๋ยวนี้"
เทพฮุ่นตุ้นที่ขี้ขลาดบางคนตกใจจนอดตะโกนออกมามิได้
"ทุกคนไม่ต้องกลัว แม้เขาจะแข็งแกร่ง แต่พวกเรามีเทพฮุ่นตุ้นมากมายขนาดนี้ ทุกคนช่วยกันปราบมัน ย่อมไม่แพ้มัน"
ชายชราชุดสีเทาผู้นำการบุกเมื่อครู่กัดฟันแน่น ตะโกนเสียงดัง
เสียงของเขายังไม่ทันจบ ก็เห็นชายชราเบื้องหน้ายกไม้เท้าหัวมังกรขึ้น ฟาดเข้าหาเขา
ไม้เท้าหัวมังกรนั้นดูเบาล่องลอย ไม่มีพลังอันแกร่งกล้าใดแผ่ออกมาเลย
แต่ชายชราชุดสีเทาผู้นำทัพกลับรู้สึกในชั่วเดียวว่าหนังศีรษะชาไปทั้งหัว ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน เขารู้ว่าตนเองตกอยู่ในภยันตรายที่น่าสะพรึงกลัว เสี่ยงชีวิตได้ทุกเมื่อ