จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยเริ่มสอนราชาปฐพีโบราณผู้นั้นถึงวิธีบรรเทาความเจ็บปวดที่เกิดจากผนึกกำเริบ
ครู่ต่อมา ราชาปฐพีโบราณก็กลับสู่สภาพปกติ นั่งขัดสมาธิอยู่ในกรงขัง สายตาจับจ้องเย่อวิ๋นเฟยและท่านผู้อาวุโสฮุ่น
“กู่หวงไปที่ใดกัน?
เหตุใดเวลาล่วงเลยมานานเพียงนี้ กลับไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย?
เจ้าไปถามเขาที ว่าเมื่อใดถึงจะปล่อยข้าออกไป คืนอิสรภาพให้ข้าเสียที”
ในที่สุด สายตาของราชาปฐพีโบราณก็หยุดอยู่ที่ท่านผู้อาวุโสฮุ่น แล้วเอ่ยขึ้น
“ที่ไปที่มาของจักรพรรดิกู่หวงไม่ต้องให้เจ้าห่วง
จงอยู่ที่นี่อย่างสงบเถิด”
ท่านผู้อาวุโสฮุ่นตอบ
“ฮึ!”
ราชาปฐพีโบราณส่งเสียงเย็นชา ใบหน้าเผยความโกรธเคือง แต่ก็จนใจ
แม้เขาจะเป็นราชาปฐพีโบราณที่เลื่องชื่อไปทั่วหล้า วิทยายุทธ์ทั้งกายสามารถครองสามพันโลกใหญ่เล็กได้ แต่จักรพรรดิกู่หวงลงมือกักขังเขาไว้ที่นี่ด้วยตนเอง เขาจึงไร้ซึ่งหนทางจะหลบหนี
“ไปเถอะ เราไปดูเจ้าอีกคนที่อ้างตนเป็นเจ้าสำนักกัน!”
ท่านผู้อาวุโสฮุ่นนำเย่อวิ๋นเฟยออกจากตำหนักนี้ ไม่นานก็มาถึงอีกตำหนักหนึ่ง
อ๊า...
ภายในกรงขังกลางตำหนักนี้ ผู้เฒ่าคนหนึ่งสวมอาภรณ์ขาวดำ ปักลวดลายสุริยันจันทรา กำลังดิ้นรนทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด เสียงครวญครางก้องกังวานไปทั่วตำหนัก
เย่อวิ๋นเฟยจิตใจกระตุกวูบ รีบไปยังกรงขังทันที แล้วเริ่มเจรจากับผู้เฒ่าผู้นั้น
“เจ้าหนู! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?
ข้าคือเจ้าสำนักโบราณหยินหยางแห่งทวีปเซียนหลิง เจ้าเพียงช่วยข้าบรรเทาความเจ็บปวดในกายนี้ เมื่อถึงวันหน้า ข้าจะมอบทรัพย์สมบัติและอำนาจอันหาประมาณมิได้แก่เจ้า!