“กั๋วหัว ครั้งนี้เจ้าสร้างคุณูปการใหญ่หลวง พอกลับไปข้าจะรายงานต่อประมุขสำนักทันที เพื่อเลื่อนเจ้าขึ้นเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเป่ยโต้อย่างเรา
จากนี้ไปเจ้าจะได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากสำนักเป่ยโต้ แม้ในอนาคตเลวร้ายที่สุดเจ้าก็จะได้เป็นหนึ่งในผู้นำระดับสูงของสำนักเป่ยโต้”
ผู้อาวุโสนำทั้งห้ากำลังนับตรวจสิ่งของที่กั๋วหัวนำออกมา พลางตื่นเต้นจนทั้งกายสั่นสะท้าน ผู้อาวุโสหนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น
“ขอบพระคุณผู้อาวุโสทั้งห้าที่ให้การอภิบาล”
กั๋วหัวฟังถ้อยคำของผู้อาวุโสแล้วก็แสดงสีหน้าตื่นตื้นตันใจ รีบก้มหัวขอบคุณอย่างเคารพนบนอบ
ศิษย์สำนักเป่ยโต้โดยรอบต่างแสดงสายตาอิจฉา เพราะเมื่อได้เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเป่ยโต้ ฐานะของกั๋วหัวจะพุ่งทะยานขึ้นเป็นเส้นตรง กลายเป็นศิษย์ที่มียศศักดิ์สูงสุด
“ดี ตอนนี้เรากลับกันเลย”
ผู้อาวุโสทั้งห้าของสำนักเป่ยโต้ปรึกษากันชั่วครู่แล้วตกลงใจจะรีบเดินทางกลับสำนักงานใหญ่ของสำนักโดยเร็วที่สุด เพราะสมบัติที่กั๋วหัวนำออกมาล้ำค่าเกินกว่าจะรอช้า ทั้งห้าเกรงว่ายิ่งล่าช้ายิ่งเกิดการเปลี่ยนแปลง
ผู้อาวุโสหนึ่งคนหยิบยานเหาะออกมา ให้ชาวสำนักเป่ยโต้ทุกคนขึ้นยืนบนยาน แล้วพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า มุ่งหน้าสู่สำนักงานใหญ่ของสำนักเป่ยโต้
ขณะนั้นเอง นอกจากสำนักเป่ยโต้แล้ว ชาวหลายเผ่าพันธ์อีกนับไม่ถ้วนก็ต่างพากันทะยานขึ้นฟ้า เตรียมเดินทางกลับเช่นกัน
ทว่าก็ในขณะนั้นเอง
“ท่านทั้งหลาย ฝ่ายผู้พิทักษ์ของพวกเราเกิดปัญหาขึ้น ชั่วคราวห้ามผู้ใดออกจากที่นี่ จนกว่าพวกเราจะสืบสวนให้กระจ่างแจ้งทุกคนจึงจะได้จากไป”
เสียงหนึ่งดังก้องเข้าสู่หูของทุกคน แล้วเงาชายชราคลุมผ้าเทาก็ปรากฏขึ้นกลางแขนฟ้า
ผู้เฒ่านั้นร่างผอมแห้งเตี้ยเล็ก ไม่น่าเกรงขาม ทว่าแรงกดดันที่แผ่ออกจากที่ยืนนั้นกลับคลุมปกคลุมแผ่นดินฟ้าอากาศทั้งบริเวณในพริบตา ทุกคนรู้สึกถึงพลังแรงกดดันไร้ขีดจำกัดที่ทรงพลังปกคลุมลงมา
ผู้ที่ทะยานขึ้นฟ้าไปแล้วทั้งหมดถูกกดข่มให้ร่วงหล่นกลับสู่พื้นดิน ของวิเศษบินได้ทีละชิ้นสองชิ้นปะทะดินดังสนั่น ฝุ่นคลุ้งครั้น ผู้คนนับไม่ถ้วนร่วงลงในฝุ่นผง เนื้อตัวมอมแมมหน้าตาสกปรก