เถาอี้หรงชี้มือออกไปหนึ่งครั้ง แสงคมกระบี่ขนาดใหญ่ก่อรูปขึ้นทันที พุ่งเข้าฟันยังเย่อวิ๋นเฟย
“ก้อนนี่มันเป็นร่างแยกนี่หว่า แม้จะเป็นเพียงร่างแยก แต่ก็มีพลังเทียบเท่าเทพผู้ปกครองชั้นที่เก้า คาดว่าวิชากระบี่ของมันย่อมล้ำลึกไม่เบา เจ้าจงระวังตัวไว้”
หอวนรู้สึกถึงพลังในการออกมือของเถาอี้หรง จึงรีบใช้เสียงสื่อจิตเตือนเย่อวิ๋นเฟยทันที
“เพียงร่างแยกที่หล่อหลอมจากพลังวิญญาณเท่านั้น ก็มีพลังเทียบเท่ามหาเทพชั้นที่เก้าแล้ว แล้วร่างแท้จริงของมันจะไม่ใช่เทพฮุ่นตุ้นได้อย่างไร
ร่างแท้ของไอ้นี่คือเทพฮุ่นตุ้น ร่างแยกของมันย่อมมีสายตาประสบการณ์ของเทพฮุ่นตุ้น ตลอดจนความเข้าใจในวิชา วรยุทธ์ และกฎแห่งธรรมอันลึกซึ้ง พลังการต่อสู้ย่อมน่าพรั่งพรึงอย่างแท้จริง”
มังกรช่อนเขาทองอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น
เย่อวิ๋นเฟยเผชิญหน้ากับแสงคมกระบี่ขนาดใหญ่ที่ฟันมายังตน ในใจก็สัมผัสได้ถึงสายอากาศแห่งภัยอันตรายทันที
เย่อวิ๋นเฟยฟันกระบี่ยาวในมือออกไป แสงคมกระบี่หนาหนักที่แผ่ปกคลุมรอบกายพุ่งเข้าหลอมรวมเข้ากับกระบี่ในมือ ทันใดนั้นกระบี่เล่มนั้นกลับหนักหน่วงยิ่งกว่าภูเขา แสงคมกระบี่สีดินเหลืองขนาดใหญ่ผุดขึ้นเป็นภาพ
นี่คือวิชากระบี่ที่ยึดความ “หนัก” เป็นแก่นแกน ซึ่งเย่อวิ๋นเฟยเพิ่งกล่าวรู้ได้ไม่นานมานี้
แสงคมกระบี่สีดินเหลืองที่ฟันออกไปหนักหนักดั่งขุนเขา แผ่อำนาจอันมโหฬาร บดข่มให้มิติว่างรอบข้างยุบตัวลงลึก
“เจ้าหนูนี่ กล้าฝึกวิชากระบี่ไปได้ถึงขั้นเช่นนี้เสียแล้ว”
เถาอี้หรงสัมผัสพลังของวิชากระบี่ที่เย่อวิ๋นเฟยแผดเผาออกมา ใบหน้าจึงไม่สู้ดีนัก
เปรี้ยง! การโจมตีของทั้งสองฝ่ายประสานเข้าหากัน ดังเสียงกึกก้องสนั่น
ทันทีนั้นเอง แผ่นฟ้าแผ่นดินส่วนนี้ลมพายุหมุนวน เมฆหมอกเปลี่ยนสี ยอดเขารายรอบพังทลายลงมาทีละลูก ผืนดินถูกฉีกขาดเป็นหุบเหวใหญ่น้อยร้อยพัน คลื่นพลังอันเกิดจากเจตจำนงกระบี่ของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน มีอำนาจทำลายฟ้าถล่มดินจริง ๆ