"ไม่คิดว่าจะเป็นองค์หญิงจูเชวี่ย ที่แท้ก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่คาดไม่ถึงจริง ๆ
ถ้าเช่นนั้น เชิญองค์หญิงจูเชวี่ยไปเป็นแขกที่ตำหนักเทียนเฉินของพวกเราเถิด
วางใจได้เลย ตำหนักเทียนเฉินจะต้อนรับองค์หญิงจูเชวี่ยอย่างดีที่สุด"
ในเวลานี้ ชายชราชุดดำผู้นั้นพร้อมด้วยกองกำลังหนึ่งได้ฝ่าอาคมสกัดกั้นอันสลับซับซ้อนเข้ามาถึงกลางป่าท้อดอกไม้ แล้วสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่หญิงสาวชุดสีชมพูผู้นั้น แววตาเผยความดีใจอยู่บ้าง
องค์หญิงจูเชวี่ยคืออัจฉริยะที่มีชื่อเสียงในรุ่นหนุ่มสาวของเผ่าปีศาจแดนรกร้างตะวันออก และยังเป็นบุตรของราชันอสูรจูเชวี่ย ลำดับชั้นสูงส่ง การจับองค์หญิงจูเชวี่ยได้ ถือเป็นผลงานชั้นดีสำหรับเขา
"ที่แท้นางก็คือองค์หญิงจูเชวี่ย"
เย่อวิ๋นเฟยอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองหญิงสาวผู้นั้น
เย่อวิ๋นเฟยเคยเร่ร่อนอยู่ในป่าตะวันออก ย่อมเคยได้ยินชื่อขององค์หญิงจูเชวี่ยมาแล้ว เพียงแต่ไม่ค่อยได้พบพานกันนัก ไม่คิดว่าวันนี้จะได้พบ และยังเป็นยามที่นางกำลังอาบน้ำอยู่อีกด้วย
"เมื่อรู้ว่าองค์หญิงจูเชวี่ยอยู่ที่นี่ ยังกล้าทำตัวไม่เคารพเช่นนี้ ไม่กลัวว่าราชันอสูรจูเชวี่ยจะมาคิดบัญชีกับพวกเจ้าหรือ!"
หญิงชราคนนั้นสีหน้าเคร่งขรึมลง
"องค์หญิง รีบไปเถิด!"
หญิงชราผู้นี้รู้ดีว่าป่าท้อดอกไม้แห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยกองกำลังของตำหนักเทียนเฉินแน่นหนา สถานการณ์อันตรายอย่างยิ่ง
"ฮ่าฮ่า...
คนอื่นเกรงกลัวราชันอสูรจูเชวี่ย แต่ตำหนักเทียนเฉินของพวกเราไม่กลัว
ไม่กี่วันก่อน ผู้อาวุโสของตำหนักเทียนเฉินได้ประมือกับราชันอสูรจูเชวี่ยมาแล้ว ต่อสู้กันหลายร้อยยก หลังจบศึก ราชันอสูรจูเชวี่ยก็หายตัวไป หลบหนีการตามล่าของตำหนักเทียนเฉินมาตลอด"