"ที่ว่าเป็นมหาเทพบดินทร์จินอู๋ ก็เท่านั้นเองนี่นา!"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็นชา
เปรี้ยง!
เย่อวิ๋นเฟยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไล่ตามจินอูทัน ชกสองหมัดออกพร้อมกัน หมัดซ้ายใช้หมัดสังหารเทพปีศาจแท้ หมัดขวาใช้หมัดฝังเก้าหลุมยืมสวรรค์ สองหมัดพุ่งออกไปพร้อมกัน พลังกายที่น่ากลัวและพลังจิตวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวบดขยี้ไปข้างหน้า
"เจ้าหนู ข้ากลัวเจ้าอย่างนั้นหรือ!"
จินอู๋ทั้งตกใจทั้งโกรธ คำรามเสียงดังลั่น
กัมปนาท...
สองมือของเขากำง้าวศึกสีทองคนละข้าง ฟันลงมาจากซ้ายและขวา
ปังๆ...
เย่อวิ๋นเฟยใช้หมัดเปล่าปะทะง้าวศึกสองเล่ม เกิดประกายไฟกระจาย ทุกครั้งที่ปะทะกัน มือทั้งสองของจินอู๋ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
พลังกายของเย่อวิ๋นเฟยแข็งแกร่งเกินไปแล้ว วิธีสู้แบบชนกระแทกตรงๆ แบบนี้ จินอู๋กลับรับมือไม่ไหว
ผ่านไปไม่กี่ท่า จินอู๋ก็ถูกไล่ถอยไปเป็นระยะทางหนึ่งอีกครั้ง
ตกเป็นรองอย่างชัดเจน!
เหล่าจักรพรรดิสวรรค์ที่อยู่รายรอบเห็นภาพนี้ ต่างพากันตกตะลึงยิ่งนัก
สีหน้าของจินอู๋ซีดเผือดสลับเขียว ไม่อยากยอมแพ้เลยสักนิด
เขาในฐานะหนึ่งในจักรพรรดิสวรรค์ที่เก่าแก่ที่สุดในสามพันโลกใหญ่เล็ก กลับสู้คนที่ทะลวงขั้นใหม่ๆ ซึ่งเป็นเพียงจักรพรรดิสวรรค์ขั้นต้นไม่ได้
"จงลุกขึ้นสู้พร้อมกันเถิด!"
โยวเยว่เอ่ยเสียงเยือกเย็น ร่างอันเบาบางพลิ้วลอยไปข้างหน้า จันทร์กระจ่างดวงหนึ่งผุดขึ้นจากเบื้องหลังนาง แผ่แสงจันทรานับหมื่นท่วมท้น หลั่งไหลลงมา สิ่งใดที่แสงต้อง ต่างแข็งทื่อราวถูกผนึกทั้งมิติและกาลเวลาในพริบตา
พร้อมกันนั้นก็มีพลังงานธาตุหยินอันเร้นลับสายหนึ่งแผ่กดทับลงมาที่เย่อวิ๋นเฟย
"จะมาเล่นกลกับกฎแห่งมิติและกาลเวลาต่อหน้าข้ารึ"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็นชา ใช้วิชาย้อนเวลากลับออกมาตรงๆ