“ช่างเป็นพลังกายที่แข็งแกร่งยิ่งนัก!”
เหล่าสิ่งมีชีวิตอื่นที่ได้เห็นต่างก็ขมวดคิ้วหวั่นใจ
“เจ้าหนู อย่าคิดว่ามีพลังกายเพียงเล็กน้อยจะเก่งกาจอะไรนัก!
เจ้าควรเอาผลเซียนมนุษย์ทั้งหมดที่ติดตัวอยู่ออกมาให้หมด มิเช่นนั้นชะตากรรมของเจ้าจะมีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือความตาย!”
บุรุษผู้หนึ่งที่ทั่วกายพวยพุ่งด้วยรัศมีดาบอันดุดัน แบกมือไว้ข้างหลัง ก้าวยาวๆ เข้ามา ท่วงท่าโดยรวมของเขาดุจดั่งดาบล้ำค่าที่ถูกชักออกจากฝัก ดูโอหังทะนงตนยิ่งนัก
กริ๊ง กริ๊ง...
บุรุษผู้นั้นยังไม่ทันเดินเข้ามาใกล้ ก็มีรัศมีดาบอันเฉียบคมหลากหลายสายพวยพุ่งเข้าหั่นฟันใส่เย่อวิ๋นเฟยอย่างต่อเนื่อง
ฉึบ!
เย่อวิ๋นเฟยยกมือฟันออกหนึ่งครั้ง แสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งสังหารออกไป
แสงกระบี่เจ็ดพันรวมเป็นหนึ่งที่ทำลายทุกสิ่ง ปัดเป่ารัศมีดาบทั้งหมดจนสูญสิ้น จากนั้นก็เฉียดผ่านร่างของบุรุษผู้นั้นไป
เสียงพรวดหนึ่ง รัศมีดาบทั้งหมดบนกายบุรุษผู้นั้นถูกบดขยี้จนมอดดับ ร่างของเขาถูกตัดขาดออกเป็นสองท่อน ถูกฟันเป็นสองซีก
“เจ้าหนู ถือว่าเจ้าโหดร้ายจริงๆ!”
บุรุษผู้นี้เป็นจักรพรรดิสวรรค์ขั้นสูง แม้จะถูกตัดขาดร่างแต่ก็สามารถรวมร่างได้ใหม่ในทันที ไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับ แหกหนีไปยังที่ไกลสุดชีวิต จากนั้นเมื่อหนีไปได้ไกลแล้วถึงกล้าหันกลับมามองเย่อวิ๋นเฟยแล้วตะคอกด้วยความแค้น
“เป็นไปได้อย่างไร!
ความสามารถในการต่อสู้ของเจ้าหนูนี่มันน่ากลัวถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน?”
ในครั้งนี้เหล่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ถึงได้เริ่มตระหนักว่าความสามารถในการต่อสู้ของเย่อวิ๋นเฟยนั้นเกินความคาดหมายของพวกเขาไปไกลลิบ
“ผู้ใดไม่อยากตาย จงรีบถอยให้หมด!”
เย่อวิ๋นเฟยก้าวยาวๆ เดินไปพร้อมกับตวาดเสียงเย็นชา
พรวดๆ...
เย่อวิ๋นเฟยตวัดฝ่ามือขวาออกหลายครั้ง ฟันแสงกระบี่ออกมาทีละสาย หนึ่งกระบี่ต่อหนึ่งคน ตัดร่างสิ่งมีชีวิตที่ขวางหน้าอยู่หกเจ็ดคนขาดสะบั้นลงกลางลำตัวอย่างต่อเนื่อง