“หายแล้ว!
ลูกเอ๋ย เจ็บของเจ้าหายดีแล้วจริง ๆ!”
หลู่ต้าชงดีใจสุดขีด
“จอมโอสถพสุธาเมฆา ไม่สิ ต้องเรียกว่าปรมาจารย์พสุธาเมฆา ท่านไม่เพียงวิชาโอสถสูงส่ง วิชาแพทย์ก็ระดับแนวหน้า ขอบคุณท่านสำหรับมหาเมตตาช่วยชีวิต โปรดรับคำนับจากหลู่ต้าชงด้วย!”
หลู่ต้าชงเดินพรวดเข้าไปตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟยแล้วคำนับลึก
ช่วงนี้บุตรชายถูกพิษประหลาดในกายทรมานจนแทบสิ้นใจ
ในฐานะบิดา เขาย่อมทุกข์ใจแทบบ้า อุ้มบุตรชายเที่ยวหาหมอเสาะแสวงโอสถไปทั่ว กระทั่งเคยไปหานักโอสถวิเศษหลายคน แต่ก็ไม่สามารถถอนพิษให้สิ้นซากได้
หลังจากได้ฟังตำนานของจอมโอสถพสุธาเมฆา เขาลองเสี่ยงดูด้วยท่าทีจนตรอกสิ้นหนทาง คิดว่าลองดูสักตั้ง จึงมาขอยา
คาดไม่ถึง เพียงโอสถวิเศษขั้นหนึ่งเม็ดเดียว บุตรชายของเขาก็หายขาด
ความตื่นเต้นในใจเกินคำบรรยาย
“เจ้ามิใช่บอกว่า ข้าต้องการหลอกเอาเงินหรือ?”
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยมองไปทางหลูไห่หลงที่ยืนอ้าปากค้างอยู่นานแล้ว กล่าวยิ้มเยาะ
“ข้า…”
หลูไห่หลงอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออก กระอักกระอ่วนถึงขีดสุด
“หลูไห่หลง เจ้าก่อนหน้านี้บังอาจหมิ่นประมาทท่านปรมาจารย์ ยังไม่รีบคลานไปคุกเข่าขอขมาท่านอีก!
มิเช่นนั้น ข้าจะถอดเจ้าเสียจากตำแหน่งผู้อาวุโสเดี๋ยวนี้!”
หลู่ต้าชงตะโกนลั่น
“ท่านปรมาจารย์พสุธาเมฆา ก่อนหน้านี้เป็นข้าผิดเอง ใช้ใจคนต่ำช้าไปวัดใจสุภาพชน
โปรดท่านปรมาจารย์ให้อภัย!”
หลูไห่หลงจนใจ ต้องฝืนใจเดินไปตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย คุกเข่าต่อหน้าสาธารณชน กล่าวเสียงเบา
นักโอสถวิเศษคนหนึ่ง ฐานะสูงส่งมาก หาใช่สิ่งที่เขาล่วงเกินได้
หากเย่อวิ๋นเฟยถือโทษเขา เกรงว่าเพียงไม่กี่คำ ก็จะมีผู้แข็งแกร่งมากมายมาหาเรื่องเขา
ไหนเลย หากเขากล้าไม่ขอขมา หลู่ต้าชงตรงหน้าก็ไม่ยอมปล่อยเขาไปแน่