"แม้ข้าจะได้เป็นจักรพรรดิสวรรค์แล้วก็ตาม
แต่ตอนนี้สตรีของข้ากำลังจะจากไป กลับไร้ซึ่งหนทางใดจะช่วยเหลือได้!"
บุรุษชุดขาวผู้นั้นจ้องมองสตรีชุดสีสันในอ้อมกอดที่มีลมหายใจแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ด้วยสายตาอันลุ่มหลง จู่ ๆ ความโศกเศร้าก็พลุ่งพล่านขึ้นกลางอก เงยหน้าขึ้นคำรามยาว สั่นสะเทือนไปทั่วสามพันโลกน้อยใหญ่
"สัญญากับข้าได้หรือไม่ เจ้าจะต้องมีชีวิตต่อไป ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเป็นอะไร"
สตรีชุดสีสันผู้นั้นเอื้อมมือขึ้นลูบใบหน้าของบุรุษชุดขาวอย่างยากลำบาก พูดด้วยเสียงอันอ่อนแรง
เมื่อพูดจบ ศีรษะของนางก็เอียงลง สิ้นใจในบัดนั้น
"ไม่!..."
บุรุษชุดขาวคำรามด้วยความโศกเศร้า ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั่ว
"หากไร้ซึ่งการอยู่เคียงข้างของเจ้า ต่อให้ข้ายืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกมนุษย์ มันจะมีความหมายอันใด?
มีแต่เพียงความหนาวเหน็บจากที่สูงเท่านั้น!"
บุรุษชุดขาวเงยหน้าคำรามยาวอีกครั้ง ระบายความหนาวเหน็บอันไม่มีที่สิ้นสุดในใจออกมา
แต่ในเวลานี้ สตรีชุดสีสันผู้นั้นกลายเป็นศพเย็นเฉียบไปแล้ว ปราศจากความอบอุ่นแม้เพียงนิด ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
บุรุษชุดขาวนิ่งเงียบ กอดร่างเย็นเฉียบของสตรีชุดสีสันผู้นั้นไว้ ไม่ขยับเขยื้อน ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
เขาดูเหมือนจะหวนระลึกถึงเรื่องราวในอดีตทั้งหมด บางครั้งน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม สีหน้าเศร้าสร้อย บางครั้งก็อ่อนโยนละมุน พึมพำเบา ๆ
เขามีความโศกเศร้าอันไม่มีที่สิ้นสุด ความเสียใจอันไม่มีที่สิ้นสุด จ้องมองสตรีอันเป็นที่รักของตนเองตายในอ้อมกอด ไม่อาจรู้ได้ว่าจะระบายความเจ็บปวดในใจได้อย่างไร
ในฐานะที่เป็นจักรพรรดิสวรรค์ ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้ เพียงออกคำสั่งก็ทำให้ทั่วหล้าคำนับ แต่ตอนนี้กลับช่วยชีวิตสตรีที่รักยิ่งของตนเองไม่ได้