“ท่านผู้อาวุโสฉู่จี พวกเราไล่ตามตีซ้ำเลยดีหรือไม่!”
ผู้บัญชาการระดับสูงคนหนึ่งของกองทัพผสมกล่าวกับฉู่จี
“ใช่ ฉวยโอกาสนี้ กำจัดกองทัพบุกร้างพวกนี้ให้สิ้นซาก!”
……
ผู้บังคับบัญชาระดับสูงของกองทัพผสมหลายคนเห็นด้วย
“ไม่!
พวกเราจะประมาทกองทัพบุกร้างแห่งจักรวรรดิกู่เยว่ไม่ได้เด็ดขาด
ถึงพวกมันจะล่าถอย แต่ความเสียหายของเราก่อนหน้านี้ก็หนักหน่วงไม่แพ้กัน
ให้ทุกคนถอยกลับไปก่อน พักฟื้นและจัดระเบียบให้ดี”
ฉู่จีมองออกไปยังห้วงดาราอันไกลโพ้น เหล่ากองทัพบุกร้างที่กำลังล่าถอยอย่างเป็นระเบียบ คิดอยู่ครู่หนึ่งกล่าว
“ถูกต้อง
กำลังรบโดยรวมของกองทัพบุกร้างพวกนี้ยังแข็งแกร่งนัก การจะเอาชนะพวกมันไม่ง่ายเลย”
ผู้บังคับบัญชาระดับสูงของกองทัพผสมบางคน เมื่อได้ฟังคำของฉู่จีแล้ว ต่างก็พยักหน้า
“ถอย!”
ฉู่จีออกคำสั่ง
ไม่นาน กองทัพผสมห้าแคว้นก็เริ่มล่าถอยเช่นกัน
ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม
บนดาวเทียนเจี่ยว
ภายในวังทองอร่ามตระการตาแห่งหนึ่ง มีการจัดงานเลี้ยงใหญ่โต
บนโต๊ะวางเรียงรายด้วยผลทิพย์ สุราทิพย์ และอาหารหลากหลายทั้งล้ำค่าทั้งประณีต
ฉู่จีกับผู้บังคับบัญชาระดับสูงของกองทัพผสมจำนวนมากอยู่พร้อมหน้า
“ฮ่าฮ่า...
สหายน้อยเย่ ศึกนี้โชคดีที่มีเจ้า กองทัพผสมเราถึงพลิกลิ้นกลับมาชนะ!
ความประหลาดใจที่เจ้านำมาให้เรา ยิ่งใหญ่นัก!
มา ข้าขอยกจอกคารวะเจ้า!”
ฉู่จียกจอกสุราขึ้นสูง พลางหัวเราะพลางคารวะเย่อวิ๋นเฟย
“คุณชายเย่เป็นอัจฉริยะหนุ่มน้อยที่หาดูได้ยากจริงแท้!”
ผู้บังคับบัญชาระดับสูงคนอื่นๆ ของกองทัพผสม ต่างก็ยกจอกตามๆ กัน
ทว่า มีอยู่ไม่น้อยที่สายตาจับจ้องเย่อวิ๋นเฟย มีทั้งแววหม่นหมอง และโลภโมโทสัน
หลายคนยังคงจดจ่ออยู่กับสมุนไพรครึ่งเทพที่ติดตัวเย่อวิ๋นเฟย
แม้แต่แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพสำรวจจักรวรรดิกู่เยว่ก็ยังคงละเมอถึงสมุนไพรครึ่งเทพ พวกยอดฝีมือในกองทัพผสมห้าแคว้นก็ย่อมไม่ต่างกัน