"ใช่แล้ว
ได้ยินว่า มังกรธรณีตัวนั้น เป็นสิ่งที่ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักธรณีศักดิ์สิทธิ์ของเรา ทิ้งไว้
หอคอยดินแห่งนี้ ก็เป็นปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก สร้างขึ้นเช่นกัน
เดิมที ใต้หอคอยดิน มีมังกรธรณีอยู่ทั้งหมดห้าตัว ต่อมา หนีไปสี่ตัว เหลือเพียงตัวเดียว
มังกรธรณีเหล่านี้ แม้แต่เจ้าสำนัก ก็ยังไม่กล้ายุ่งด้วยง่าย ๆ เจ้าอย่าได้ไปแหย่มันเด็ดขาด"
นักพรตต้าตี้กำชับ
เขารู้ว่า เย่อวิ๋นเฟย เป็นคนประเภทไม่กลัวฟ้าดิน
"ข้าเข้าใจ"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า แล้วเดินลงไปยังชั้นที่เจ็ด
ครู่หนึ่งต่อมา
เย่อวิ๋นเฟยมาถึงชั้นที่เจ็ด
พลังกดดันปราณธาตุดินที่ชั้นเจ็ดมีอยู่ แกร่งขึ้นมากจริง ๆ
เย่อวิ๋นเฟยนั่งขัดสมาธิ เริ่มฝึกฝน
เวลาผ่านไปอย่างไม่หยุดยั้ง
เย่อวิ๋นเฟยฝึกฝนอยู่ในชั้นที่เจ็ดนานถึงสองเดือน!
สองเดือนต่อมา ในที่สุดเย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกว่า ตนเองปรับตัวเข้ากับพลังกดดันปราณธาตุดินในชั้นเจ็ดได้อย่างสมบูรณ์แล้ว!
"ดูท่า ชั้นเจ็ดไม่มีประโยชน์ต่อการฝึกของข้ามากนักแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยพึมพำพลางลุกขึ้นยืน
เย่อวิ๋นเฟยยื่นฝ่ามือออกมา กำเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ตูม ตูม...
ไอดินสีเหลืองนวลปริมาณมหาศาล หลั่งไหลมาจากทุกทิศทุกทาง หลอมรวมเข้าไปในฝ่ามือ
ทั่วทั้งฝ่ามือ แผ่ความรู้สึกหนักแน่นดั่งไท่ซานออกมา
"รวม!"
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดฝ่ามือ
ตูม ตูม...
กำแพงดินผืนแล้วผืนเล่า ปรากฏขึ้นไม่ขาดสาย
รอบกายของเย่อวิ๋นเฟย ซ้อนทับกันแน่นขนัด เต็มไปด้วยกำแพงดินที่ลอยตัวอยู่
นี่คือวิชาผนึกกำแพงในศาสตร์แห่งชัยภูมิ
"ยอดเยี่ยมยิ่ง"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้าอย่างพอใจ
สิ่งที่เรียกว่าพลังปราณธาตุดิน ก็คือไอดิน