เมื่อลวี่ตานตานกับเย่อวิ๋นเฟย ผู้เป็นสองผู้เข้มแข็งชั้นนำลงมือพร้อมกัน ยอดเขาสีดำลูกนี้ก็เต็มไปด้วยพายุพลังงานที่คำรามไปทั่ว
แต่เถียงน่า จระเข้มังกรพิษตัวมโหฬารนั้นกลับยังคงนอนแอ้นมองดูทั้งสอง ราวกับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
ในเมื่อการโจมตีทั้งปวงของเย่อวิ๋นเฟยกับลวี่ตานตานกำลังจะปะทะร่างของมัน จู่ ๆ จระเข้มังกรพิษก็แหงบปากกว้างแล้วดูดแรงหนึ่ง การโจมตีทั้งหมดของทั้งสองถูกมันกลืนกินเข้าปากเดียวจนหมดเกลี้ยง
"เป็นไปไม่ได้!"
ลวี่ตานตานกับเย่อวิ๋นเฟยต่างสะดุ้งเฮือก ทันทีที่ร่างกายเคลื่อนไหว ใช้วิชาเคลื่อนร่างถอยหนีไปไกลในชั่ววูบ
การลงมือเมื่อครู่ของทั้งสอง แม้จะไม่ถึงกับเททุกสิ่งที่มี แต่ก็ใช้พลังส่วนใหญ่ออกมาแล้ว การโจมตีระดับนี้กลับถูกจระเข้มังกรพิษกลืนกินได้ในปากเดียว พลังระดับนี้ช่างน่าขนลุกสยองเกินไป
ทั้งลวี่ตานตานและเย่อวิ๋นเฟยมองจระเข้มังกรพิษที่ยังนอนแอ้นอยู่ตรงนั้นแล้วรู้สึกหนังศีรษะชาซู่ ต่างฝ่ายต่างเข้าใจดีในใจว่าพลังของมันน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน คงไม่มีใครในสองคนนี้เป็นคู่ต่อสู้ของมันได้
"ดูท่าเราจะหวังจะเด็ดผลโพธิ์มืดเหล่านั้นได้ยากเย็นแล้ว"
ลวี่ตานตานกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟยผ่านเสียงสื่อจิต
"ไม่คิดว่าในแดนมืดของพวกเจ้าจะซ่อนผู้เข้มแข็งเช่นนี้ไว้"
เย่อวิ๋นเฟยมองจระเข้มังกรพิษมโหฬารเบื้องหน้า รู้สึกอ่อนใจเล็กน้อย
"ข้าเพิ่งใช้จิตมืดปราบมันไป แต่จระเข้มังกรพิษตัวนี้กลับดูเหมือนจะเพิกเฉยต่อจิตมืดอย่างสิ้นเชิง"
ลวี่ตันตันกล่าว
"ถ้าจริง ๆ รับมือมันไม่ได้ก็ปล่อยมันไปเถอะ เราไม่จำเป็นต้องเสี่ยง"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดสักครู่ แล้วตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
ผลโพธิ์มืดเหล่านี้แม้ล้ำค่า แต่พลังของจระเข้มังกรพิษน่าสะพรึงเกินไป ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตขนาดนี้
"จระเข้มังกรพิษตัวนี้แม้เก่งกาจมาก แต่ถ้าวันหน้าข้าหลอมรวมกับจิตมืดจนสำเร็จสมบูรณ์ บางทีอาจมีพลังพอที่จะรับมือกับมันได้ เมื่อถึงเวลานั้นเราค่อยกลับมาที่นี่อีกครั้ง
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ก็คือดินแดนของฝ่ายมืดพวกเรา พอข้ากลับไปแล้วจะเรียกประชุมชั้นผู้นำของฝ่ายมืด ร่วมปรึกษาหารือกันว่ามีวิธีรับมือจระเข้มังกรพิษตัวนี้หรือไม่"