“ข้ากำลังถามเจ้าอยู่ หูหนวกหรือไง!”
น้ำเสียงเยือกเย็นราวน้ำแข็งนรกของลวี่ตานตานดังก้องอยู่ในพระราชวัง
“ฝ่าบาทผู้เป็นราชินี กระหม่อมไม่รู้อะไรเลย กระหม่อมถูกกลั่นแกล้ง!”
ผู้ดูแลน้อยคนนั้นกัดฟันแน่น แล้วเอ่ยปากขึ้น
“ถูกกลั่นแกล้งอะไร?
ข้ายังไม่ทันกล่าวโทษเจ้าแม้แต่คำเดียว เจ้ากลับสารภาพเองซะแล้วสินะ?
พูดมา สารภาพมาอย่างตรงไปตรงมา
ไม่เช่นนั้นเจ้าก็คงรู้ดีว่าเล่ห์เหลี่ยมของข้าเป็นเช่นไร ข้ามีนับไม่ถ้วนวิธีที่จะทำให้เจ้าไม่มีชีวิตอยู่ ไม่มีทางตาย ต้องดิ้นรนทรมานอยู่ในความเจ็บปวดสุดขั้วตลอดไปชั่วนิรันดร์”
น้ำเสียงของลวี่ตานตานเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ปลดปล่อยออกมากดทับผู้ดูแลน้อยคนนั้นจนแนบพื้น ขยับตัวแม้แต่น้อยก็ไม่ได้
“กระหม่อมพูด ราชินีข้าพเจ้าพูด อย่าฆ่า ข้า…”
เผชิญหน้ากับบารมีอันน่าสยองของลวี่ตานตาน ผู้ดูแลคนนั้นในที่สุดก็แบกรับแรงกดดันอันมหาศาลในใจไม่ไหว โขกศีรษะกระแทกพื้นไม่หยุด ปากตะโกนวิงวอนไม่หยุดปาก
“คุณหนูใหญ่ลวี่ ขอให้ข้าลงมือเถอะ”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับลวี่ตันตัน
“ก็ได้ เจ้าจัดการมันเสีย”
ลวี่ตันตันพยักหน้า
เย่อวิ๋นเฟยรื้อฟื้นวิชาดาราพลังวิญญาณทันที ดาวพลังวิญญาณขนาดมหึมากว่าสิบดวงพุ่งทะยานเข้าสู่ทะเลวิญญาณของผู้ดูแลคนนั้น บังคับกลืนร่างวิญญาณของเขาอย่างรุนแรง
เผชิญหน้ากับพลังวิญญาณอันน่าขนลุกของเย่อวิ๋นเฟย ผู้ดูแลน้อยคนนั้นไม่มีแม้แต่เงาของพลังต่อต้าน มีแต่เสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดดังต่อเนื่องไม่หยุด
แต่ไม่นานเสียงทั้งปวงก็เงียบสงัดไป ร่างวิญญาณของเขาถูกเย่อวิ๋นเฟยกลืนกินเสียสิ้น เหลือไว้เพียงร่างไร้วิญญาณเพียงสรรพ์เดียว
เย่อวิ๋นเฟยพลิกมือเบา ๆ ก็เก็บร่างของเขาไว้
การกลืนร่างวิญญาณของผู้ดูแลน้อยคนนี้ทำให้เย่อวิ๋นเฟยได้รับความทรงจำของเขาด้วย แล้วเย่อวิ๋นเฟยก็ทราบถึงพวกพ้องอีกบางคนของเขาผ่านความทรงจำนั้น
“จริง ๆ แล้ว ภายในสำนักใหญ่แห่งฝ่ายมืดยังซุ่มซ่อนกบฏอยู่ไม่น้อย แถมบางคนในนั้นยังได้กลายเป็นคนสนิทใกล้ชิดของคุณหนูใหญ่ลวี่อย่างเจ้าด้วย การตัดสินใจและการจัดการของเจ้าช่วงนี้จึงรั่วไหลออกไปอย่างเงียบ ๆ ผ่านมือพวกมัน