"หนุ่มน้อย ข้าไม่ฆ่าเจ้า
แต่โลกนี้ไม่เหมาะกับเจ้า เจ้าออกไปเถอะ"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับเย่อวิ๋นเฟย
"ข้าเข้ามาหาเพื่อน"
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
"หาเพื่อน?"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นตะลึงไปครู่หนึ่ง สายตากวาดไปยังอสูรตัวหนึ่งที่อยู่ข้างกาย
มันคือวัวกระทิงแดงสด ตัวหนึ่ง กีบทั้งสี่เหยียบบนเปลวเพลิง บนหัวมีเขาคู่หนึ่งโค้งงอส่องประกายเย็นเยียบ
"ดูเหมือนจะมีมนุษย์หนุ่มคนหนึ่งบุกเข้าไป
แต่ทว่า เขาดูเหมือนจะปีนขึ้นภูเขาดาบไปแล้ว"
วัวกระทิงแดงตัวนั้นกล่าวเป็นภาษาคน
"ภูเขาดาบ?
ภูเขาดาบอันตรายยิ่งนัก ถึงแม้แต่ข้าก็ไม่กล้าบุกเข้าไปอย่างไร้เหตุผล
มนุษย์หนุ่มคนหนึ่งบุกขึ้นไป อย่างไรเสียก็คงรอดยาก"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นส่ายหน้าแล้วพูด
"ภูเขาดาบ?"
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินคำพูดของวัวกระทิงแดงตัวนั้น ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
"ภูเขาดาบอยู่ที่ตำแหน่งใด?"
เย่อวิ๋นเฟยถาม
"ภูเขาดาบเป็นดินแดนต้องห้ามในโลกเล็ก ๆ ของเรา อันตรายยิ่งนัก หนุ่มน้อย ข้าแนะนำว่าเจ้าอย่าได้บุกเข้าไปเลยจะดีที่สุด"
ชายวัยกลางคนพูด
"ผู้นั้นเป็นเพื่อนของข้า ข้าต้องไปดูสักหน่อย"
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
"หนุ่มน้อย ไม่คิดว่าเจ้าจะมีน้ำใจนัก
ภูเขาดาบอยู่ทางโน้น เจ้าไปตามทิศทางนี้ ก็จะเห็นเอง"
ชายวัยกลางคนชี้ไปทางทิศตะวันตก
"ขอบใจมาก"
เย่อวิ๋นเฟยยกมือประสาน แสดงวิชาเคลื่อนย้ายมิติ ปรากฏกายอยู่ที่ไกลออกไปในพริบตา
วูบ ๆ ...
เย่อวิ๋นเฟยกังวลเกี่ยวกับตู้กูหวน ไม่หยุดหย่อนใช้วิชาเคลื่อนย้ายมิติ ทิ้งเงาราง ๆ ไว้หลายสาย ก็หายลับไปในระยะไกล
"วิชาพลังมิติช่างสูงส่งยิ่งนัก!
วิชาเคลื่อนไหวช่างสูงส่งยิ่งนัก!